Dag 17: So Long, Farewell, Auf Wiedersehen, Adieu

Zaterdag 1 september: onze laatste dag op Amerikaanse bodem.

Om 7pm moeten we op de vlucht zitten vanuit JFK naar LHR, dus eerst nog wat mijlen te overbruggen.
Merz, VJ en Michelle brengen ons naar het treinstation in Philly, daar springen we op de New Jersey Transit naar Trenton.
In Trenton moeten we dan de NJT naar Penn station New York hebben. Dirk moet er een halte vroeger af want hij vliegt vanaf Newark.
In Penn station moeten we de Long Island RailRoad nemen naar Jamaica en vandaar de Airtrain naar JFK.

Zo gezegd zo gedaan: om 1pm nemen we onze eerste trein die enkele minuten vertraging heeft, waardoor we onze snelle aansluiting in Trenton missen. Wachten dan maar op de volgende.
Vanuit Trenton vertrekt die om 3pm.
De rit duurt beetje lang en langzaam begint onze frank te vallen dat we ons misschien wel eens zullen moeten haasten om tijdig op de luchthaven te zijn.

In Penn station crossen we dan ook naar de LIRR, het is dan al 4.50 pm en de rit naar Jamaica duurt ong 20 min volgens de conducteur.
Af en toe overvalt ons een stress gevoel, bij de één al meer dan bij de ander. Ik vind het allemaal spannend en zie mezelf nog een dagje langer blijven omdat we de vlucht missen. Zen, allemaal. Elke zou er ook geen probleem mee hebben omdat ze maandag toch nog niet moet werken, Anke idem, maar de stress slaat daar dubbel toe als ze beseft dat we dan een nieuw ticket zullen moeten kopen.

Van de LIRR naar de Airtain, terminal 7, de moed zit er nog in het is ondertussen 5.36pm. We sprinten de terminal binnen en staan.... pardoes aan een lange lange incheck rij van British Airways.
Ergens klopt iets niet. Ons vliegtuig vertrekt over anderhalf uur en volgens de stewards moeten we gewoon beginnen aanschuiven, aan een rij met duuzend wachtenden voor ons.
Nu ja, veel anders kunnen we niet doen, behalve een karretje zoeken om de bagage op te leggen.
Uiteindelijk heeft BA door dat er nog een aantal passagiers voor de 7pm vlucht staan aan te schuiven en laten ze ons voorsteken.
Voordeel: gezonde stress en toch op de vlucht, met een minimum aan wachttijd (van de check in was het naar de douane naar de gate en het vliegtuig op)
Nadeel: we zitten allemaal verpreid in het vliegtuig. Anke, Dimi en ik zitten nog telkens voor elkaar, maar Tom zit in een heel ander deel en Elke aan de overkant van de gangpaden.
Ander nadeel: onze televisieschermpjes werken niet, het wordt dus een lange vlucht... hoewel ze maar 5u45 duurt (veel korter dan in het doorgaan)

Overstap in London Heathrow, waar we juist tijd hebben om nog eens een security check door te gaan (waarom vragen we ons eigenlijk af want we komen vanop een vliegtuig waar we reeds door een controle gegaan zijn en we kunnen nergens anders heen) en iets te eten in de prêt à manger: boterhammen! met echt 100% orange juice (want in de States is het 100% fruit juice met additieven...)

In Brussel (11u) staan Katty, Dirk (die om 8u 's ochtends aangekomen is) en Pieter ons al op te wachten om ons naar Gent te brengen, de schatten!

En zo is er een eind gekomen aan de roadtrip. Het was fantastisch!
Ik zal even moeten wennen aan de rust hier en niet meer in zo'n bont gezelschap te vertoeven.
Maar eerst straks een lekkere Belgische maaltijd met zijn allen, omdat we nog niet genoeg gegeten hebben op reis!

einde van deze blog, ik zal denk ik vanavond of morgen nog een laatste post doen met details en verhaaltjes die ik vergeten ben erop te smijten, ik doe ook mijn best wat filmpjes op You tube te zetten en zo wordt dit een mooie technologische herinnering!