Filmpjes

Enkele filmpjes:
Den besten eerst: Made by Dimi!



Dan enkele experimentjes van mezelf:






And last but not least another Dimimovie:


Dat was het dan, de reis zit er op, het is veeeeel te snel gegaan.
Ik ben momenteel aan het afkicken van de slechte dingen (het eten vooral), maar ook van de goede (het gezelschap vooral en het vakantiegevoel)

Het was ongetwijfeld één van de beste reizen die ik al gemaakt heb!

Enkele aanvullingen

Enkele details die me te binnen springen:
- Vertrek: 15 aug des nachts bij Elke en Dimi in Ledeberg. ik kwam rechtstreeks van het werk en van mijn auto in de garage af te zetten, de excitement van het vertrek maakte me wakker, maar toen we in London een uur op de tarmac stonden te wachten, was ik toch wel prompt vertrokken. (Nog best, zo ergerde ik me niet aan het wachten). De vlucht was een mengling van wegdommelen en filmpjes bekijken (becoming jane en goodbye bafana, die laatste tot 3x toe opnieuw begonnen en niet ver geraakt)

- Aankomst JFK: ontdekking van de verloren bagage, damn, en ontdekking van de warme temperaturen en de airco.

- 28 aug:rafting on the scarandaga,uit volle borst zingt heel de rivier happy birthday voor Anke,oh real American entertainment!

-Wicked: In NY was het ons niet gelukt,maar toevallig liepen we in Philadelphia en zagen we banners hangen van wicked.
De show wordt ook opgevoerd in Philly!
Jan en ik waren onmiddellijk enthousiast! Elke en Dimi onmiddellijk niet (geen musical liefhebbers, no hard feelings, des goûts et des couleurs) de rest was geïnteresseerd tot bepaalde prijs.
Om 5.30pm begon de verkoop van de 'obstructive tickets' voorafgegaan door een loterij. Tickets konden verkregen worden voor 30 dollar, wie de loterij won kon max 2 tickets kopen vor 50 dollar.
Het spannende ogenblik van de loterij was snel voorbij, geen van ons was een winnaar.

Maaarrrr voor 30 dollar konden we wel nog ticketten verkrijgen!
Tom, Anke en Dirk zagen het voor die prijs ook wel zitten! Gelijk hadden ze want de mensen die rond ons zaten, hadden zelfs 80 dollar neergeteld voor hun zitjes.

Nadat we onze ticketten hadden was het al 5.30 pm. Elke en Dimi zaten in een totaal ander stuk stad, dus we zijn gewoon nog een koffie / iced tea gaan drinken in our beloved starbucks en tegen 7pm waren we aan the academy of music voor een avond vol spektakel!

Onze obstructive views vielen goed mee.
Jan kon enkele rijen naar voor gaan zitten (tot een kwartier voor de pauze, wie komt er nu zo laat toe??) ik zat zowiezo goed, Anke kon rechtstaan op haar rij en Tom en Dik konden hun gezichtsveld ook goed benutten.

Ik kende de musical al en ze heeft me niet ontgoocheld.
Zowiezo zal een broadway versie misschien nog dat ietsje meer hebben, mar on broadway is het ook al niet meer de oorspronkelijke cast, so what does it matters?
Ik heb er van genoten!
en de rest ook denk ik, Jan ging direct erna voor de poster en cd (de poster is inderdaad mooi!)

En met zijn allen gingen we op zoek naar de rest die aan het barhoppen was.
Van een soort of irish pub naar de Amerikanen hun stamcafé, waar we niet veel betaalden, voor toch een aantal pinten, amerikanen leerden kennen, elkaar beter leerden kennen (met slechte en goede kanten, zo is het in het leven ;-) en uiteindelijk was het alleen maar water) ; vergelijkingen maakten tussen België-VS/Gent-Philly, mensen uitnodigden naar Gent, pintjes bleven bestellen, ...
Tot het toch eens bedtijd werd. We zaten nog een eindje van onze slaaplaats en Dimi, Jan en Dirk lieten prompt een taxi stoppen. Tom, Anke en ik zagen het volledig zitten om een frisse wandeling te maken en begeleid door VJ trokken we op pad.
Na een poos en een fikse trot konden we in ons bedje kruipen en vielen we als een blok in slaap.

Dag 17: So Long, Farewell, Auf Wiedersehen, Adieu

Zaterdag 1 september: onze laatste dag op Amerikaanse bodem.

Om 7pm moeten we op de vlucht zitten vanuit JFK naar LHR, dus eerst nog wat mijlen te overbruggen.
Merz, VJ en Michelle brengen ons naar het treinstation in Philly, daar springen we op de New Jersey Transit naar Trenton.
In Trenton moeten we dan de NJT naar Penn station New York hebben. Dirk moet er een halte vroeger af want hij vliegt vanaf Newark.
In Penn station moeten we de Long Island RailRoad nemen naar Jamaica en vandaar de Airtrain naar JFK.

Zo gezegd zo gedaan: om 1pm nemen we onze eerste trein die enkele minuten vertraging heeft, waardoor we onze snelle aansluiting in Trenton missen. Wachten dan maar op de volgende.
Vanuit Trenton vertrekt die om 3pm.
De rit duurt beetje lang en langzaam begint onze frank te vallen dat we ons misschien wel eens zullen moeten haasten om tijdig op de luchthaven te zijn.

In Penn station crossen we dan ook naar de LIRR, het is dan al 4.50 pm en de rit naar Jamaica duurt ong 20 min volgens de conducteur.
Af en toe overvalt ons een stress gevoel, bij de één al meer dan bij de ander. Ik vind het allemaal spannend en zie mezelf nog een dagje langer blijven omdat we de vlucht missen. Zen, allemaal. Elke zou er ook geen probleem mee hebben omdat ze maandag toch nog niet moet werken, Anke idem, maar de stress slaat daar dubbel toe als ze beseft dat we dan een nieuw ticket zullen moeten kopen.

Van de LIRR naar de Airtain, terminal 7, de moed zit er nog in het is ondertussen 5.36pm. We sprinten de terminal binnen en staan.... pardoes aan een lange lange incheck rij van British Airways.
Ergens klopt iets niet. Ons vliegtuig vertrekt over anderhalf uur en volgens de stewards moeten we gewoon beginnen aanschuiven, aan een rij met duuzend wachtenden voor ons.
Nu ja, veel anders kunnen we niet doen, behalve een karretje zoeken om de bagage op te leggen.
Uiteindelijk heeft BA door dat er nog een aantal passagiers voor de 7pm vlucht staan aan te schuiven en laten ze ons voorsteken.
Voordeel: gezonde stress en toch op de vlucht, met een minimum aan wachttijd (van de check in was het naar de douane naar de gate en het vliegtuig op)
Nadeel: we zitten allemaal verpreid in het vliegtuig. Anke, Dimi en ik zitten nog telkens voor elkaar, maar Tom zit in een heel ander deel en Elke aan de overkant van de gangpaden.
Ander nadeel: onze televisieschermpjes werken niet, het wordt dus een lange vlucht... hoewel ze maar 5u45 duurt (veel korter dan in het doorgaan)

Overstap in London Heathrow, waar we juist tijd hebben om nog eens een security check door te gaan (waarom vragen we ons eigenlijk af want we komen vanop een vliegtuig waar we reeds door een controle gegaan zijn en we kunnen nergens anders heen) en iets te eten in de prêt à manger: boterhammen! met echt 100% orange juice (want in de States is het 100% fruit juice met additieven...)

In Brussel (11u) staan Katty, Dirk (die om 8u 's ochtends aangekomen is) en Pieter ons al op te wachten om ons naar Gent te brengen, de schatten!

En zo is er een eind gekomen aan de roadtrip. Het was fantastisch!
Ik zal even moeten wennen aan de rust hier en niet meer in zo'n bont gezelschap te vertoeven.
Maar eerst straks een lekkere Belgische maaltijd met zijn allen, omdat we nog niet genoeg gegeten hebben op reis!

einde van deze blog, ik zal denk ik vanavond of morgen nog een laatste post doen met details en verhaaltjes die ik vergeten ben erop te smijten, ik doe ook mijn best wat filmpjes op You tube te zetten en zo wordt dit een mooie technologische herinnering!

Dag 16: I'd rather have a Lager than an Ale

Onze laatste dag in Philly en in The States brengen we door met rondhangen.
We wandelen downtown met Merz en VJ naar The Gallery: een shoppingmall en de Reading Market: een overdekte markt met allemaal standjes met vers eten.
Elke en Dimi kopen er levende verse peanutbutter van de Amish die vanuit Lancaster hun spullen hier komen aanrpijzen.

Omdat de ene al wat meer zin heeft om te shoppen dan de ander, splitsen we ons. Van deze keer gaan de boys de winkels afschuimen: Jan en Dirk trekken naar South Street (en er voorbij want ze waren misgewandeld) terwijl wij terug richting appartement wandelen.
Elke wil nog naar Trader Joe's om een hele voorraad Amerikaans lekker in te slaan en wij stoppen met de overigen in de Whole Foods Market (een gezonde supermarkt!) waar Dimi ingredienten koopt om een dessert te maken.
's Avonds staat ernamelijk BBQ op het programma bij Michelle, Merz's vriendin die twee huizen verder woont.

We lopen ook nog snel even langs bij de licquor store om niet met lege handen toe te komen.
(Beetje vreemd maar in Pennsylvania kun je enkel wijn en sterke drank in licquor stores kopen en bier in beer stores.)

Tegen zeven uur zitten we met zijn allen gezellig in de achtertuin te wachten op de overige uitgenodigden.
Het is eveneens tijd om onze Belgische cadeau's te verdelen onder VJ, Merz, Joe en Michelle. Als bedanking voor hun hartelijk en warm ontvangst.

De BBQ is - hoe kan het ook anders - typisch Amerikaans: hotdogs en steaks.
Dimi zijn chocolade soufflés zijn heerlijk en iedereen is onder de indruk van zijn kookkunsten en de Americans hebben als verrassing nog een echte verjaardagstaart voor de drie jarigen: Tom, Dimi en Anke!

Er is veel volk en de gesprekken gaan vaak over vergelijkingen tussen beide landen. We hebben de indruk dat er volgend jaar wel eens een heleboel Philly-people op de Gentse Feesten zou kunnen rondlopen.

Rond een uur of twee (denk ik toch) trekken we naar binnen om geen geluidsoverlast te veroorzaken en spelen we een spelletje American Trivial Pursuit, de ene vraag al beter op te lossen dan de andere.
Later dan gedacht gaan we huiswaarts: morgen namelijk niet te laat opstaan want de terugtocht staat op het programma.