Dag 15: A Wicked Day!

Niet veel tijd om te schrijven, daarom deze kernwoorden:

uitslapen - brunch met VJ's parents - wandeling door de stad - Wicked off broadway! - Bar - Torpedo's - nachtelijke wandeling huiswaarts

En nu genieten van de laatste dag hier, snif.

Discover Stephen Schwartz!

Dag 14: The Streets of Philadelphia

Vandaag vroeg opstaan (8pm, oh my goid so early) omnaar Philly te rijden.
Het plan is dat we de auti afzetten aan de Int'l Airport en dan naar VJ's en Merz' appartement gaan (ze wonen in hetzelfde gebouw en we mogen in hun appartementen slapen, how nice!)

Onderweg niet veel stoptijd, we moeten namelijk tijdig in the city zijn want vanavond staat the ballgame op het programma.
Om drie uur zijn we in the city of brotherly love en rijden eerst naar the building om onze valiezen af te zetten.

Discover Will Smith!

De appartementen zijn groot! en gezellig!. Merz' woonkamer is in de kelder, hij heeft een grooot scherm en een projector om naar films te kijken, cool!

Tegen een uur of 6 vertrekken we naar het stadion.
De sfeer op een baseballgame is relax. Geen hooligans, fans van de verschillende ploegen zitten door elkaar, 'vriendschappelijk',...

Van de regels van baseball kennen we neits, dus de Amerikanen leggen het ons uit. De basis regels zijn niet moeilijk (tegen de bal proberen slaan en -naar de bases lopen) maar sommige spelregels lijken ons toch vreemd.
Nu ja, het is wel leuk om eens een baseball match te zien.
Al duurt die drie uur, het verveelt niet (er is ook veel te doen rondom het veld, eetstandjes genoeg bijvoorbeeld)

The Phillys winnen! Bij het terugrijden staan we even in de file.

Dimi en VJ hebben nog honger dus trekken ze met de girlfriends naar de Taco Bell.
De rest van ons is echter beetje moe en na nog beetje babbelen en proberen filmpje kijken vallen we allemaal in slaap.

Dag 13: it keeps getting better

Deze voormiddag/middag avonturiers gespeeld: we zijn gaan raften op de Scandaga River!
Vreed plezant, zelfs Elke onze natuur-is-leuk-vanuit-de-auto en "Hiking? I hiked 5th Avenue"-girl heeft zich volledig geamuseerd.

De rivier was niet al te wild, maar genoeg stroomversnellingen om nat te worden en af en toe wat kalmer water waar we konden zwemmen. In het water merkte je trouwens dat er redelijk wat stroming op de rivier zit, stroomopwaarts zwemmen resulteerde dan ook in een blijven trappelen ter plaatse.
En terug in de boot getrokken worden, had volgens Jan iets weg van een geboorte. Vandaag zijn we dus herboren geweest!

Na de raft beloonden we our guide Judy zelfs met Belgische chocolade (een pot cote d'or choco die in de auto lag om aan Vijay en companie te geven), want de Belgian Chocolates zijn echt overal bekend.

Nu is de rest naar de Wal-Mart om eten, we gaan een lekker gezonde lunch houden in de gazebo: veel groentjes en fruit en hopelijk echt brood en echte kaas, want de meeste charcuterie is hier geflavored aan alle kanten. De hesp is zelfs niet gerookt maar met smoke-flavour bewerkt. Those healthy Americans toch.

De zon schijnt trouwens fel, eindelijk eindelijk echte zomer!
Ondertussen weten we dat het weer in België nog altijd kwakkelt, ha ha in your face darlings!
En dat de politiek nog meer kwakkelt, hoe zal dat aflopen.

Morgen naar Philadelphia, vroeg vertrekken want om 7pm hebben we tickets voor the ballgame: Philly's against the Mets. Real life Baseball! Wat zal dat geven? Ik ben wel benieuwd.
Wat er vanmiddag op het programma staat is nog niet bekend, maar zal wel nog genieten van de natuur en het aangename gezelschap zijn.

Land of the Free

Gisteren weer iets beleefd, ha die hypocriete Amerikanen toch.
In de Wal-Mart opzoek naar eten voor Anke en ik, kochten we een 12-pack pintjes.
Aan de kassa aangekopmen had Anke haar Belgische pas al bovengehaald, maar blijkbaar is die niet geldig hier. Toen toonde ik mijn Internationale pas, maar omdat Tom en Anke geen internationale pas meehadden mochten we de piontjes niet meenemen.
Elke die nog ergens in de winkel liep, heeft dan met haar internationale pas de pintjes gekocht aan een andere kassa.

Vreemde zaken toch, maar geweren kun je vanachter in de winkel waarschijnlijk wel aanschaffen.

De leuze van New Hampshire is trouwens 'Live Free or Die'
hmmm ruiken we daar enige plagiaat van john McClane?

Dag 12: Vrolijke vrolijke vrienden

Vandaag verlaten we de Green Mountain State en nemen de ferry over Lake Champlain naar New York State en haar grootste natuurpark: Adirondacks (pronounced met de nadruk op 'ron'). De overtocht is prachtig, de zon schijnt stralend over het water, de bergen op de achtergrond,...

We zoeken eerst een motel aan de zuidkant van het park en belanden in de Budget Inn. Een typisch motel met een little pool en een gazebo om te lunchen.
Het is al twee uur dan. We hebben heel de Interstate 87 afgereden door het park en al kunnen genieten van mooie natuuruitzichten, maar nu is het tijd voor wat actie.

Adirondacks telt onnoemelijk veel meren en we pikken er Loon Lake uit, maar daar aangekomen kan het ons niet bekoren, rustig kabbelend water en veel kinderen erin. Doorrijden is de boodschap, misschien is een rivier wel leuker, meer stroming en zo.
Dus de volgende stop is de Hudson River, niet de eerste maal dat we ze zien deze reis, de Hudson stroomt namelijk ook door New York.
Hier is ze nog klein en ondiep met veel stenen.
Terwijl de rest zich aan de kant in het gras zet en legt, en enkelen een plons in het water wagen, trek ik er op uit om de rivier over te steken.
Het doet me op één of andere manier aan mijn broers denken, zij zouden dat ook doen, van steen naar steen springen, dooor het water baden en trots de overkant bereiken! So I go boldly where no one has gone before. Ik ben best in mijn nopjes.
Aan de overkant (waar het gras groener is) zet ik me even op een steen en aanschouw de natuurpracht, I love it!

Dimi komt me achterna maar is niet zo'n avonturier en plonst pardoes in het water: gevolg natte jeans en hemd. Maar hij bereikt wel de overkant. Dirk 'zwemt' er gewoon heen.

Terug aan de andere kant wordt er geopperd om een spelletje te spelen, iedereen is enthousiast. Het wordt 'Levend dammen'. In al mijn jaren chiro heb ik zelfs nog nooit van dat spel gehoord, maar het is leuk!
Verloop: twee teams (aan weerskanten van het veld) springen elk om de beurt met de voeten samen, wanner iemand een voet verzet of op de grond valt of een hand op de grond zet, ligt ie eruit. Doel: de voeten van iemand van de andere ploeg kunnen tikken en die zo uitschakelen.
We vliegen erin, drie tegen drie en telkens een scheidsrechter. Ambiance!
Na de variatie: 'levend dammen met de handen op de rug' schakelen we over naar Schipper mag ik overvaren, om af te sluiten met één twee drie piano (berg op dan nog).
We smijten ons volledig! O wat zijn we weer jong!

Eerder deze dag was ik nog aan het bedenken dat onze trip soms iets heeft van een kamp, vooral omdat Tom en Anke vele kinderliedekens kennen en beginnen zingen, vandaag heeft Tom ons bijvoorbeeld volledig ge-entertaind met zijn eigen creaties. (hoewel het voor sommigen niet entertainend was, ik vond zijn teksten hilarisch, absurd, onzinnig, nietszeggend en dus best wel grapppig) En bij het spelen zit de kampsfeer er volledig in!

Aangevuld met een pintje aan the riverside en een zonnetje in de ogen is het een perfect moment!
We draaien wel onze handdoeken rond de pint, bang dat de local sheriff ons zal arresteren.

Moegespeeld keren we motelwaarts terug met Dirk zijn Ipod in de radio: tunes van jeugd- en andere series! De snorkels, Airwolf, de muppetshow, vrouwtje theelepel, boesboes, passeren allemaal de revue.
Kennen jullie deze nog?

Discover Sylvester Levay!

Momenteel zijn Elke, Dimi, Tom, Dirk en Jan gaan eten in het steakhouse hier over de deur. Anke en ik hadden geen zin om mee te gaan. We gaan straks nog naar de supermarkt en daar koop ik wel een fris samengesteld slaatje, even geen zin in steaks of burgers of... andere bucht.
Ook even geen zin in een bediening die wel vriendelijk is maar o zo snel, waardoor je niet op je gemak kan eten, ik zet me straks wel op onze gazebo.

Eén van de leukste dagen flitst er dooor mijn hoofd, maar ik denk dat ik dat al bijna elke dag gedacht heb.
Morgen gaan we misschien gaan kayakken, canoën of raften: leve de sportievelingen, leve de natuur, leve onze kinderziel!

Dag 11: Hit the road.

Vandaag staat een hele trot op het programma. Van Acadia naar Adirondacks Nature Park. Van Maine door New Hampshire naar Vermont, einddoel Motel 6 in Burlington.
We beslissen de Interstate te nemen naar het zuiden en vanaf Portsmouth naar het Westen, lijkt ons iets sneller dan de us-roads naar het westen.
We zullen er nog 8 uur op rijden.
Vandaag is de eerste dag dat ik ook eens achter het stuur kruip. De afgelopen dagen was het niet echt nodig, Dimi en Jan waren des te blijer om te rijden, maar om het tempo er wat in te houden is drie chauffeurs toch beter dan twee.
Het is weer wennen aan die Amerikaans auto’s, mijn linkervoet moet niets meer doen en mijn rechterhand moet niet schakelen, easy dus. De speed limit is hier steeds 65 miles, wat neerkomt op nog geen 110 km/u en de Amerikanen zijn helemaal geen Fransen die in je gat plakken.

We stoppen ’s middags in een burger king langs de weg om een whopper te verorberen, Burger king is By Far de beste fastfoodtent! (Wat nog niet betekent dat het lekker is)

New Hampshire is een groene staat, de weg voert ons door gloeiende heuvels bedekt met dennenbomen. Vermont heeft al evenveel natuur te bieden.
Een verplichte stop voor we ons motel bereiken is de Ben And Jerry’s Factory in Waterbury, VT. We zijn net te laat voor de laatste rondleiding, maar omdat het zondag is werkt de factory toch niet dus veel missen we niet. We kunnen wel een lekker ijsje veroroberen (wat we natuurlijk onmiddellijk doen) en de Graveyard of Flavors bezoeken. Een kerkhof waar ter ziele gegaan smaken begraven liggen.

Rond een uur of zeven checken we in in ons motel in Burlington, we trekken meteen naar downtown B om te dineren. Burlington belooft de moeite te zijn. In de Rough Guide van New Angland (aka our roadtrip Bible) staat het zowaar op nummer één van bezienswaardigheden! Dat komt omdat Burlington een mengeling is van Amerika en Canada, van Montreal en Boston (Monston of Bosreal zijn nieuwe namen).
Via het Champlain meer heeft Burlington namelijk een rechtstreekse handelsverbinding met Canada.

We zijn nog net op tijd on the waterfront om de zon te zien ondergaan aan de Adirondack Mountains: prachtig en morantisch!
Burlington by night blijkt al mooi te zijn!
Daarna gaan we op zoek naar eten, zelf heb ik wel honger maar geen zin, het Amerikaanse voedsel komt me namelijk een beetje de keel uit.
We komen uit aan een parkje waar de Vermont Pub and Brewery is en besluiten het een kans te geven.
Lucky us! Het eten is waarlijk het beste dat we al gehad hebben. Ik kies de Vegetarian Rolli Polli, een wrap met verse spinazie, tomaatjes, feta, gegrilde rode paprika en honey mustard sauce, smullen en vers!
De pub herbergt de derde oudste brouwerij van de oostkust: anno 1988, ja u leest het goed NEGENTIEN88. Tot zover geschiedenis.
De meesten bestellen dan ook een lokaal biertje om te drinken. De Burly Irish Ale klinkt wel goed. En zoals Anke loopt te verkondigen: Wanneer zegt Roos nee tegen een pint? (Waar haalt ze het toch??), drink ik er ook enen.
Omdat het eten ons zo goed bevallen is en het café er best nog gezellig uitziet (wat english/irish pub achtig) drinken we er nog enen. En daar ga ik in de fout. Ik bestel Mick’s Smoked Stout: op papier klint het goed, in werkelijkheid is het een zwart bier (à la guinness) dat smaakt naar: Grill chips. Really disgusting, eerst een fletse biersmaak met als nasmaak gerookte bucht in je mond. Bah. Vlug naar binnen werken dus en beetje blussen met water en een slok van Anke’s Curaçoao Wit, een belgian-style witbier dat toch ook niet helemaal te vergelijken valt met Hoegaarden. Ach ja, van bierbrouwer kennen ze toch niet veel.

Voldaan en moe (van heel de dag te rijden, vreem vreemd, of komt het van de twee pints, veel alcohol hebben we hier namelijk nog niet gedronken) keren we terug naar onze bedstee.
We pikken nog net het einde van Lord of the Rings mee (gisteren hadden we met zijn allen een groot stuk van film 2 zitten kijken, vandaag speelden ze film 3) en dan oogjes dicht en snaveltjes toe.
Morgen duiken we de natuur in: Adirondacks.