Op mijn vorige trips naar de US of A heb ik al enkele Nationale Parken bezocht. Stuk voor stuk ws de natuur daar prachtig en hebben we er mooie wandeltochten gemaakt.
Op mijn to see lijstje stond dan ook het enigste NP van New England: Acadia.
Hier zijn we dus aanbeland en vandaag hebben we een leuke hiking gedaan.
We vertrokken rond een uur of 10 am naar de supermarkt om wat voedsel en veeeel water in te slaan, want als er iets is dat ik vorige keer geleerd heb is dat je veel moet drinken, sterven van uitdroging is namelijk geen pretje.De zon straalde voor de eerste keer echt volledig en met drie rugzakken food and drinks vertrokken we. Elke bleef achter in het motel, ze heeft al vanaf dag 1 ongeveer enorme last van haar rug en een hinking trail up the mountain is dan niet aangeraden.
In Acadia ligt de hoogste berg van de oostkust: Mount Cadillac. Onze voettocht leidde langs The North Ridge Trail naar boven (1590 feet).
Man man, mijn conditie is er de laatste jaren toch niet op verbeterd. Gezweet en gepuft hebben we, maar de views waren fantastisch! De tocht naar boven was een goede 3.5 km lang, piece of cake dus eigenlijk. Daarom besloten we langs de South Ridge Trail af te dalen, zo moesten we ook niet op onze voetstappen terugkeren.
Dimi was zo sympathiek om de auto en Elke te gaan halen en ons dan te staan opwachten beneden.
Het zuidelijk pad leidde ons langs rotsvlaktes en stukken woud met zeer veel boomwortels.
In totaal hebben we zo'n 10 km gewandeld. Acadia is wel een toeristisch trekpleister want er was veel volk, vooral op de top van de berg: je kan er namelijk ook met de auto heen, perfect dus voor those lazy Americans.
Na de tocht, tijd om ons te verfrissen in Echo Lake, een meer tussen de heuvels van Acadia. Het water was wel wat koud maar the boys hebben hun toch volledig gesmeten.
Van al dat sportief gedoe waren de magen beginnen knorren en wat beter dan, goed Diner-food om de hinger te stillen?
Denny's (één of andere diner-chain) was the place to be and to eat, vooral voor de locals en de 55+'ers.
En dat we honger hadden hebben ze geweten, de serveerster kwam op het einde met een doggy-bag af, maar er was niets meer over om in te steken en daar keek ze toch wel even van op.
De rest is nu nog gaan mini-golven by night, maar ik had daar niet zo'n zin in. Dus zit ik hier nu op het gemakske on the porch van ons motel. Een computer met internet, een televisie met veeeel posten en een douche: meer heb ik niet nodig om even te ontspannen.
De pintjes staan koud, de wijn zit in the fridge en straks wordt dat dus nog een slaapmutsje. We voelen ons hier soms wel illegaal als we met ons pintje buiten zitten, we vragen ons dan af of we het niet in een brown bag moeten verstoppen. Maar eigenlijk zitten we in onze tuin, dus dat is privé-terrein, logischerwijs. (Amerikaanse logica is wel niet altijd logisch, dus wie weet overtreden we de wet.... sssspannend)
Zo een dagje natuur, doet je trouwens volledig de drukte van New York vergeten.
Ik voel me wel in mijn nopjes en heb even geen behoefte aan steden en drukte, gelukkig zittenw e nog enkele dagen in Maine, New Hampshire en Vermont: drie groene staten!
Adirondacks, een grooooot (kijk maar eens op een kaart van Noord-VS) 'park' staat ook nog op ons programma, dus even nog rust genoeg.
Tom heeft vandaag trouwens de perfecte imitatie van de Maine Lobster gegeven: zijn armen zijn roodverbrand, hoewel hij hem het meest ingesmeerd heeft. Vreemde zon toch hier ;-).
Saturday, August 25, 2007
Dag 9: Upnorth we go
Om 10 am vertrekken up north. We rijden langs de route 1, langs de kust dus naar het noorden. Via de Interstate zouden we vele mijlen meer doen, en hoewel de Route 1 een redelijk ‘trage’ baan is leidt ze ons wel door rustieke dorpjes en langs (privé) stranden.
Op één van die stranden (waar geen bordje private stond) kunnen we op het gemak picknicken (bagels, cream cheese, donuts en... echt brood uit de supermarkt). Ellsworth blijkt toch niet zo ver rijden te zijn: om drie uur checkten we in in ons motel.
Niet veel tijd om uit te rusten als we nog iets willen doen: op naar Bar Harbor, het stadje naast Acadia NP, voor een echte lobster and seal boat trip.
Guide Caitlin en Captain Jeff brengen ons naar open zee om manden op te vissen die aan boeien hangen en waar allerhande zeegespuis in zit: kreeften, krabben, fairy shrimps (ieniemienie beestjes), we voelen aan zeekomkommers (meer zee-courgette qua uitzicht) zeesterren en ander zeegedoe en varen naar rotsen waar zeeleeuwen liggen te baden of hun kop nieuwsgierig uit het water staken. Onze gidse is wel zeer enthousiast aan het vertellen, alsof ze een zee paddestoel gegeten had. Het zal er wel aan liggen dat ze oceanologie studeert. Bar Harbor zelf is een typisch toeristisch havenstadje, om niet afgezet te worden, gaan we buiten de stad iets zoeken om te eten. Odnerweg naar het motel dus. De keet waar we gestopt zijn, serveerde niet zo’n denderend eten (toch nete de steaks van de boys, ik was tevreden met mijn lobster rolle nDimi met zijn crab cakes)
Back to the motel voor een fris pintje (Stella en Samuel Adams) een slecht wijntje (Chileens) en een spelletje Jungle Speed. Jungle Speed is tof! Ik was de enige die het nog nooit gespeeld had (ben dan ook nooit gewonnen, maar heb me wel gesmeten). Voor wie geïnteresseeerd is, ik ben altijd voorstander om het te spelen!
Morgen een dagje puur natuur! Hiking in Acadia. Ik hoop dat het niet te toeristisch zal zijn, want het lijkt een klein NP te zijn (in vergelijking met de afgelegen streken waar ik al gezeten heb)
We shall see.
Nu is het sweet dreams, sleep tight, don’t let the bed bugs bite!
Op één van die stranden (waar geen bordje private stond) kunnen we op het gemak picknicken (bagels, cream cheese, donuts en... echt brood uit de supermarkt). Ellsworth blijkt toch niet zo ver rijden te zijn: om drie uur checkten we in in ons motel.
Niet veel tijd om uit te rusten als we nog iets willen doen: op naar Bar Harbor, het stadje naast Acadia NP, voor een echte lobster and seal boat trip.
Guide Caitlin en Captain Jeff brengen ons naar open zee om manden op te vissen die aan boeien hangen en waar allerhande zeegespuis in zit: kreeften, krabben, fairy shrimps (ieniemienie beestjes), we voelen aan zeekomkommers (meer zee-courgette qua uitzicht) zeesterren en ander zeegedoe en varen naar rotsen waar zeeleeuwen liggen te baden of hun kop nieuwsgierig uit het water staken. Onze gidse is wel zeer enthousiast aan het vertellen, alsof ze een zee paddestoel gegeten had. Het zal er wel aan liggen dat ze oceanologie studeert. Bar Harbor zelf is een typisch toeristisch havenstadje, om niet afgezet te worden, gaan we buiten de stad iets zoeken om te eten. Odnerweg naar het motel dus. De keet waar we gestopt zijn, serveerde niet zo’n denderend eten (toch nete de steaks van de boys, ik was tevreden met mijn lobster rolle nDimi met zijn crab cakes)
Back to the motel voor een fris pintje (Stella en Samuel Adams) een slecht wijntje (Chileens) en een spelletje Jungle Speed. Jungle Speed is tof! Ik was de enige die het nog nooit gespeeld had (ben dan ook nooit gewonnen, maar heb me wel gesmeten). Voor wie geïnteresseeerd is, ik ben altijd voorstander om het te spelen!
Morgen een dagje puur natuur! Hiking in Acadia. Ik hoop dat het niet te toeristisch zal zijn, want het lijkt een klein NP te zijn (in vergelijking met de afgelegen streken waar ik al gezeten heb)
We shall see.
Nu is het sweet dreams, sleep tight, don’t let the bed bugs bite!
Dag 8: The Wicked Witches of the East
Dag 8:
Ik ben een beetje achter met mijn ‘dagverslagen’. Momenteel zijn we al beland in Elsworth aan de invalsweg naar Acadia Park.
Dus ik zal diep moeten nadenken om nog even de afgelopen twee dagen te beschrijven.
Daarbij komt dat we hier in het Isleview Motel and Cottages wel WiFi hebben, maar enkel outside on the porch: open air WiFi! Niet op de kamer.
No prob, dan typen we gewoon vanuit bed en posten het morgen wel op de blog.
Dag Acht dus. We besloten uit te slapen na ons bezoek aan Boston. Tegen 11.30 am afspraak beneden op het grasveldje voor ons motel voor een take away dunkin’ donuts breakfast, en dan op weg naar Salem.
Salem, voor sommigen het schouwtoneel van Days of Our Lives voor anderen: witchy city number one in the States. Dimi, Jan en Dirk vertrekken al meteen naar naar Doctor Frankenstein’s Lab, wat niet meer blijkt te zijn dan een ordinair spookkot, of misschien toch niet zo ordinair want er zijn real life actor’s die ingehuurd worden om de bezoekers te doen verschieten.
De rest besluit een beetje geschiedenis op te snuiven en brengt een bezoekje aan het Witch History Museum. Een toeristische trekpleister waar we de geschiedenis van Salem leren kennen aan de hand van wassenbeeldenscenes en een gids. (very kitsch, yes indeed)
In 1692 begon de witch hunt in Salem, naar aanleiding van enkele slaven uit Barbados die Voodoo beoefenden en enkele tienermeiden. Gevolg was dat er 100den mensen ondervraagd en berecht werden, velen opgesloten en sommigen zelfs opgehangen. (Weetje: In Salem, Mass zijn er geen heksen verbrand geweest, dat was iets wat de katholieken in Europa deden en de Puriteinse Amerikanen wilden niets doen dat de katholieken deden)
Na Salem trekken we op weg naar Maine, via New Hampshire. In Portland hebben we die ochtend ons volgende motel 6 geboekt.
Rond zessen belanden we daar en gaan bijna onmiddellijk op pad naar de outlet stores van Freeport. Dat is ook leuk aan Amerika: overal kom je wel ergens outlet stores tegen, waar kleren, schoenen, boeken,.. te vinden zijn aan goedkoper tarief.
Shopping heaven again dus!
Nu het shoppen viel wel mee, ik heb mooie schoenen gezien, die ik wijselijk, maar met moeite laten staan heb.
Ik heb me wel een andere Vonnegut aangeschaft, want na Slaughterhouse ben ik benieuwd om meer van zijn werk te lezen.
Een exemplaar Slaughterhouse stond er ook, maar werd voor mijn neus weggegrist door...Anke, the b*!?h (grapje Anke)
Dinner vinden bleek niet zo gemakkelijk, blijkbaar sluit alles vroeg in Freeport. We vinden aan het haventje uiteindelijk een lobster shack die net nog open was en bestellen snel: onze eerste Maine Lobster! Weliswaar op isimo bordjes en in een hurry.
De kreeft smaakte goed
Terug op de motelkamer tijd voor een (warm) pintje, een wasje in de laundrette downstairs en een beetje boekhouding door boekhouder Tom.
We spreken af om de volgende dag opm 9.30 am paraat te staan om te vertrekken: de volgende stap is namelijk Acadia NP en een eindje rijden.
Ik ben een beetje achter met mijn ‘dagverslagen’. Momenteel zijn we al beland in Elsworth aan de invalsweg naar Acadia Park.
Dus ik zal diep moeten nadenken om nog even de afgelopen twee dagen te beschrijven.
Daarbij komt dat we hier in het Isleview Motel and Cottages wel WiFi hebben, maar enkel outside on the porch: open air WiFi! Niet op de kamer.
No prob, dan typen we gewoon vanuit bed en posten het morgen wel op de blog.
Dag Acht dus. We besloten uit te slapen na ons bezoek aan Boston. Tegen 11.30 am afspraak beneden op het grasveldje voor ons motel voor een take away dunkin’ donuts breakfast, en dan op weg naar Salem.
Salem, voor sommigen het schouwtoneel van Days of Our Lives voor anderen: witchy city number one in the States. Dimi, Jan en Dirk vertrekken al meteen naar naar Doctor Frankenstein’s Lab, wat niet meer blijkt te zijn dan een ordinair spookkot, of misschien toch niet zo ordinair want er zijn real life actor’s die ingehuurd worden om de bezoekers te doen verschieten.
De rest besluit een beetje geschiedenis op te snuiven en brengt een bezoekje aan het Witch History Museum. Een toeristische trekpleister waar we de geschiedenis van Salem leren kennen aan de hand van wassenbeeldenscenes en een gids. (very kitsch, yes indeed)
In 1692 begon de witch hunt in Salem, naar aanleiding van enkele slaven uit Barbados die Voodoo beoefenden en enkele tienermeiden. Gevolg was dat er 100den mensen ondervraagd en berecht werden, velen opgesloten en sommigen zelfs opgehangen. (Weetje: In Salem, Mass zijn er geen heksen verbrand geweest, dat was iets wat de katholieken in Europa deden en de Puriteinse Amerikanen wilden niets doen dat de katholieken deden)
Na Salem trekken we op weg naar Maine, via New Hampshire. In Portland hebben we die ochtend ons volgende motel 6 geboekt.
Rond zessen belanden we daar en gaan bijna onmiddellijk op pad naar de outlet stores van Freeport. Dat is ook leuk aan Amerika: overal kom je wel ergens outlet stores tegen, waar kleren, schoenen, boeken,.. te vinden zijn aan goedkoper tarief.
Shopping heaven again dus!
Nu het shoppen viel wel mee, ik heb mooie schoenen gezien, die ik wijselijk, maar met moeite laten staan heb.
Ik heb me wel een andere Vonnegut aangeschaft, want na Slaughterhouse ben ik benieuwd om meer van zijn werk te lezen.
Een exemplaar Slaughterhouse stond er ook, maar werd voor mijn neus weggegrist door...Anke, the b*!?h (grapje Anke)
Dinner vinden bleek niet zo gemakkelijk, blijkbaar sluit alles vroeg in Freeport. We vinden aan het haventje uiteindelijk een lobster shack die net nog open was en bestellen snel: onze eerste Maine Lobster! Weliswaar op isimo bordjes en in een hurry.
De kreeft smaakte goed
Terug op de motelkamer tijd voor een (warm) pintje, een wasje in de laundrette downstairs en een beetje boekhouding door boekhouder Tom.
We spreken af om de volgende dag opm 9.30 am paraat te staan om te vertrekken: de volgende stap is namelijk Acadia NP en een eindje rijden.
Thursday, August 23, 2007
Some random thoughts
Gisteren geen tijd gehad om Harvard te bezoeken, nog een Ivy League University.
Nu ja, universiteiten en colleges genoeg hier. Echt ongelooflijk maar om de andere stap komen we er wel één tegen. Zelfs in Newport, wat nu toch niet zo groot is, hebben ze de Salve Regina University.
Je zou gaan verwachten dat de Amerikanen over het algemeen knappe koppen zijn. Jammer genoeg is het meer het tegenovergestelde.
In New York op de metro hing een reclame voor een universiteit waar je kon inschrijven zonder diploma, dat verklaart misschien beetje waarom ze niet slimmer zijn.
Wat een vreemd land toch.
Trouwens: Happy Birthday Amaryllis!
Nu ja, universiteiten en colleges genoeg hier. Echt ongelooflijk maar om de andere stap komen we er wel één tegen. Zelfs in Newport, wat nu toch niet zo groot is, hebben ze de Salve Regina University.
Je zou gaan verwachten dat de Amerikanen over het algemeen knappe koppen zijn. Jammer genoeg is het meer het tegenovergestelde.
In New York op de metro hing een reclame voor een universiteit waar je kon inschrijven zonder diploma, dat verklaart misschien beetje waarom ze niet slimmer zijn.
Wat een vreemd land toch.
Trouwens: Happy Birthday Amaryllis!
Dag 7: Beantown, USA
Vandaag staat Boston op het programma!
The boys rijden eerst naar de Dunkin’ Donuts om een gezond Amerikaans ontbijt: bagels en cream cheese, njammie.
We zijn van plan naar Salem te rijden en daar de trein naar downtown Boston te nemen. We verdwalen echter een beetje en belanden in Middleton, Mass. Waar we de weg vragen naar Salem. Blijkbaar zijn er hier enkele Salems in de buurt (maar geen waar we de days of our lives zouden beleven), want de lady spreekt constant van Salem, Mass.
We besluiten dan maar recht naar Boston te rijden en ons aan een metrostation te parkeren om zo de stad in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan-, parkeerplaats gevonden aan the North Station en twee haltes verder staan we aan het stadspark (Boston Common).
Aah, Boston, stad van Ally McBeal, The Practice, Boston Public, Boston Legal (overduidelijk dus dat David E. Kelley een echte Bostonian is) en... Cheers natuurlijk, where everybody knows your name. Dat wordt de eerste stop: het café (exterior) van Bostons bekendste pub gaan opzoeken. Het blijkt niet ver te zijn. We keren terug langs State Hill, langs het Capitool van Boston, zijn gouden koepel wordt prachtig weergegeven in het laatste shot van The Departed. Andere films die te linken zijn aan Boston, zijn, jawel Legally Blonde (I did not know), Mystic River en Good Will Hunting.
Maar genoeg populaire cultuur!
Boston is de bakermat van de VS, op naar het verleden dus.
We gaan de Freedom Trail volgen. Een wandeling doorheen de stad die ons naar 16 verschillende historische plaatsen zal brengen.
De Freedom Trail kan ook getiteld worden: hoe ontdek ik een stad zonder mijn hoofd te gebruiken, het pad bestaat namelijk uit een rode lijn op de grond (geschilderd of met stenen aangeduid) die we moeten volgen. Alhoewel er hier en daar tweesprongen zijn die ons soms in de war brengen.
De belangrijkste sites op de tour zijn Old South Meeting House, waar de vaderen van de revolutie hun leuze ‘No Taxation Without Representation’ lieten horen en een menigte verzamelde om naar de haven te trekken voor hun Tea Party, de First Public School in the US, Paul Revere’s huis en de North Church waar hij de lantaarns liet branden om te laten weten van waar de Engelsen optrokken om hen te bestrijden (One if by land, two if by sea – dat dan de Charles River betekende).
Boston ademt geschiedenis uit, al is het dan geen verre geschiedenis voor ons, mensen uit de Oude Wereld.
De stad is ook meer Europees dan gelijk welke stad ik al bezocht heb hier. Kleine straatjes kronkelen de heuvel op, oude tavernes en pubs staan naast modernere winkels en flatgebouwen (geen skyscrapers zoals in NY) We vinden het allemaal vree gezellig.
Op de Quincy Market eten Tom en Elke een pretzel, typisch Amerikaans.
Je kan moeilijk door de Market lopen zonder honger of zin te krijgen, de het ene eettentje na het andere probeert ons te verleiden met geuren en kleuren en smaken. Werkelijk alles is hier te krijgen vna oesters pver chicken teryaki tot Irish food en ijsjes in alle kleuren.
Tom rond zijn lunch af met een Boston Barker Deluxe: een hotdog met chili, cheese and onion. I'm gonna walk on the wild side en proef er eens van.
Disgusting is het woord. Bonen in de chilisaus (Boston is niet voor niets de bonenstad), gesmolten american cheese er boven op en als je erin bijt: no taste, enkel een vettig gevoel.
Na de populaire, historische en gastronomische cultuur tijd voor de consumptie-cultuur: shopping!
We spreken af om 7.15 pm in het park zodat ieder zijn ding kan doen. Dimi en Dirk trekken naar de Esplanade om nog wat in het groen te zitten, terwijl de rest de winkels op zoekt. Voor mij betekent dat: Borders! Eén van mijn favo winkels: boeke, tijdschriften, cd’s en dvd’s! Ik kan me er best een uur in bezig houden en met toch niet teveel naar buiten gaan, wat Amerikaanse filmtijdschriften en een boekje over Katharine Hepburn.
Enkele uren ervoor heb ik trouwens in Macy’s de perfecte schoenen gevonden voor op Veerle en Filip hun trouw binnen twee weken!
Mama, je moet de foto maar eens onder mijn kleedje leggen om te kijken af ze er echt zo goed bij passen als in mijn hoofd ;-)
Wanneer we elkaar weer ontmoeten en the gang volledig is, trekken we naar de North End (het Little Italy van Boston) om een hapje te eten.
Het Italiaans restaurant waar we binnenstappen is een voltreffer: vriendelijke bediening, stoffen servietten en tafelkleed en lekker eten.
We stoppen wat verder in de straat nog voor cannoli take away, een typisch Amerikaans-Italiaans dessert.
Om de avond af te sluiten gaan we naar de film: The Bourne Ultimatum speelt hier al! Dirk, Anke en Tom moeten de film niet zien, dus zij gaan op het gemak eentje gaan drinken, terwijl wij dus naar Loew’s Theatres trekken. Tijd voor wat bedrijfsspionage!
Amerikaanse cinema’s zijn toch wat ouderwetser dan de moderne, high tech multiplexen bij ons. Maar de Hollywood sfeer hangt er wel.
Àlleen de snacks trekken op niet veel: gezouten popcorn met gesmolten boter, bah, en als top of the bill een blueberry frozen fanta: oftewel blauwe chemicaliën in een beker, disgusting.
De film is wel goed, 1 en 2 waren natuurlijk nog iets beter, as usual, Jason Bourne finally finds his identity, en meer zal ik er niet over zeggen.
Na de film, het is ondertussen al half één gaan we op weg naar de auto, aangezien de T niet meer rijdt, te voet. Zo ver staat hij niet, Boston lijkt echt niet zo groot te zijn.
In het park liggen wat zwervers te slapen en hier en daar zien we een blauw politielicht maar onveilig lijkt het niet echt. We zijn met zeven en als ze ons geld willen krijgen ze het.
Twintig minuutjes rijden en we zijn in onze vertrouwde Motel 6. Check out time is noon, dus dat wordt eindelijk eens beetje uitslapen.
Morgen staat Salem, het heksenverbrandingsstadje op het programma. Daar speelt Nathaniel Hawthorne’s The Scarlet Letter zich af en zijn er dus werkelijk vrouwen verbrand. Ze schijnen het na te spelen voor de toeristen, ik ben benieuwd.
Vanaf morgen trekken we ook noord, op naar de natuur. De volgende grootstad die we zullen zien is Philadelphia volgende week.
De natuur zal ons wel goed doen denk ik, iedereen wil wel wat rust.
The boys rijden eerst naar de Dunkin’ Donuts om een gezond Amerikaans ontbijt: bagels en cream cheese, njammie.
We zijn van plan naar Salem te rijden en daar de trein naar downtown Boston te nemen. We verdwalen echter een beetje en belanden in Middleton, Mass. Waar we de weg vragen naar Salem. Blijkbaar zijn er hier enkele Salems in de buurt (maar geen waar we de days of our lives zouden beleven), want de lady spreekt constant van Salem, Mass.
We besluiten dan maar recht naar Boston te rijden en ons aan een metrostation te parkeren om zo de stad in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan-, parkeerplaats gevonden aan the North Station en twee haltes verder staan we aan het stadspark (Boston Common).
Aah, Boston, stad van Ally McBeal, The Practice, Boston Public, Boston Legal (overduidelijk dus dat David E. Kelley een echte Bostonian is) en... Cheers natuurlijk, where everybody knows your name. Dat wordt de eerste stop: het café (exterior) van Bostons bekendste pub gaan opzoeken. Het blijkt niet ver te zijn. We keren terug langs State Hill, langs het Capitool van Boston, zijn gouden koepel wordt prachtig weergegeven in het laatste shot van The Departed. Andere films die te linken zijn aan Boston, zijn, jawel Legally Blonde (I did not know), Mystic River en Good Will Hunting.
Maar genoeg populaire cultuur!
Boston is de bakermat van de VS, op naar het verleden dus.
We gaan de Freedom Trail volgen. Een wandeling doorheen de stad die ons naar 16 verschillende historische plaatsen zal brengen.
De Freedom Trail kan ook getiteld worden: hoe ontdek ik een stad zonder mijn hoofd te gebruiken, het pad bestaat namelijk uit een rode lijn op de grond (geschilderd of met stenen aangeduid) die we moeten volgen. Alhoewel er hier en daar tweesprongen zijn die ons soms in de war brengen.
De belangrijkste sites op de tour zijn Old South Meeting House, waar de vaderen van de revolutie hun leuze ‘No Taxation Without Representation’ lieten horen en een menigte verzamelde om naar de haven te trekken voor hun Tea Party, de First Public School in the US, Paul Revere’s huis en de North Church waar hij de lantaarns liet branden om te laten weten van waar de Engelsen optrokken om hen te bestrijden (One if by land, two if by sea – dat dan de Charles River betekende).
Boston ademt geschiedenis uit, al is het dan geen verre geschiedenis voor ons, mensen uit de Oude Wereld.
De stad is ook meer Europees dan gelijk welke stad ik al bezocht heb hier. Kleine straatjes kronkelen de heuvel op, oude tavernes en pubs staan naast modernere winkels en flatgebouwen (geen skyscrapers zoals in NY) We vinden het allemaal vree gezellig.
Op de Quincy Market eten Tom en Elke een pretzel, typisch Amerikaans.
Je kan moeilijk door de Market lopen zonder honger of zin te krijgen, de het ene eettentje na het andere probeert ons te verleiden met geuren en kleuren en smaken. Werkelijk alles is hier te krijgen vna oesters pver chicken teryaki tot Irish food en ijsjes in alle kleuren.
Tom rond zijn lunch af met een Boston Barker Deluxe: een hotdog met chili, cheese and onion. I'm gonna walk on the wild side en proef er eens van.
Disgusting is het woord. Bonen in de chilisaus (Boston is niet voor niets de bonenstad), gesmolten american cheese er boven op en als je erin bijt: no taste, enkel een vettig gevoel.
Na de populaire, historische en gastronomische cultuur tijd voor de consumptie-cultuur: shopping!
We spreken af om 7.15 pm in het park zodat ieder zijn ding kan doen. Dimi en Dirk trekken naar de Esplanade om nog wat in het groen te zitten, terwijl de rest de winkels op zoekt. Voor mij betekent dat: Borders! Eén van mijn favo winkels: boeke, tijdschriften, cd’s en dvd’s! Ik kan me er best een uur in bezig houden en met toch niet teveel naar buiten gaan, wat Amerikaanse filmtijdschriften en een boekje over Katharine Hepburn.
Enkele uren ervoor heb ik trouwens in Macy’s de perfecte schoenen gevonden voor op Veerle en Filip hun trouw binnen twee weken!
Mama, je moet de foto maar eens onder mijn kleedje leggen om te kijken af ze er echt zo goed bij passen als in mijn hoofd ;-)
Wanneer we elkaar weer ontmoeten en the gang volledig is, trekken we naar de North End (het Little Italy van Boston) om een hapje te eten.
Het Italiaans restaurant waar we binnenstappen is een voltreffer: vriendelijke bediening, stoffen servietten en tafelkleed en lekker eten.
We stoppen wat verder in de straat nog voor cannoli take away, een typisch Amerikaans-Italiaans dessert.
Om de avond af te sluiten gaan we naar de film: The Bourne Ultimatum speelt hier al! Dirk, Anke en Tom moeten de film niet zien, dus zij gaan op het gemak eentje gaan drinken, terwijl wij dus naar Loew’s Theatres trekken. Tijd voor wat bedrijfsspionage!
Amerikaanse cinema’s zijn toch wat ouderwetser dan de moderne, high tech multiplexen bij ons. Maar de Hollywood sfeer hangt er wel.
Àlleen de snacks trekken op niet veel: gezouten popcorn met gesmolten boter, bah, en als top of the bill een blueberry frozen fanta: oftewel blauwe chemicaliën in een beker, disgusting.
De film is wel goed, 1 en 2 waren natuurlijk nog iets beter, as usual, Jason Bourne finally finds his identity, en meer zal ik er niet over zeggen.
Na de film, het is ondertussen al half één gaan we op weg naar de auto, aangezien de T niet meer rijdt, te voet. Zo ver staat hij niet, Boston lijkt echt niet zo groot te zijn.
In het park liggen wat zwervers te slapen en hier en daar zien we een blauw politielicht maar onveilig lijkt het niet echt. We zijn met zeven en als ze ons geld willen krijgen ze het.
Twintig minuutjes rijden en we zijn in onze vertrouwde Motel 6. Check out time is noon, dus dat wordt eindelijk eens beetje uitslapen.
Morgen staat Salem, het heksenverbrandingsstadje op het programma. Daar speelt Nathaniel Hawthorne’s The Scarlet Letter zich af en zijn er dus werkelijk vrouwen verbrand. Ze schijnen het na te spelen voor de toeristen, ik ben benieuwd.
Vanaf morgen trekken we ook noord, op naar de natuur. De volgende grootstad die we zullen zien is Philadelphia volgende week.
De natuur zal ons wel goed doen denk ik, iedereen wil wel wat rust.
Wednesday, August 22, 2007
Weetjes
Meer foto's te bekijken via Dimi's blog (voyagevoyageusa2.blogspot.com)
De blog leest zich trouwens van onder naar boven (chronologisch), zoals de meeste wel al zullen doorhebben.
De blog leest zich trouwens van onder naar boven (chronologisch), zoals de meeste wel al zullen doorhebben.
Virus of the mind the sequel
Mijn intentie om Amerikaanse literatuur te lezen is al goed begonnen.
Vandaag heb ik Slaughterhouse 5 gelezen van Kurt Vonnegut en ik was onder de indruk.
Anke heeft het boek mee en ik was er uit nieuwsgierigheid in begonnen.
Ik kon het bijna niet aan de kant leggen.
Ik raad het boek ten stelligste aan. Zelfs aan zij die niet graag lezen (het is amper 154 blz lang)
De sprongen in de tijd, de anekdotes over het bombardement van Dresden of de sci-fi stukken over de alien abduction maken het verhaal interessant en boeiend.
Ondertussen begin ik de malls beetje beu te worden. Op één of andere manier passen ze hier niet zo, of toch niet in zo'n grote mate als we ze tegenkomen.
Om de 10 minuten komen we wel een nieuwe dunkin' donuts (je zou gaan denken dat Amerika echt runt op dunkin's), K-Mart, Wendy's , Staples en Sears tegen.
Back in the west was het normaler om na miles te rijden een shoppingmall tegen te komen. Hier kom je er 10 in een dozijn tegen.
Ik kan er in komen dat Filip meer zijn hart verloren heeft aan de Westkust en de Midwest (I don't judge want tot nu toe is de Oostkunst me nog niet tegengevallen enzoals ik gister zei: ik ga niet vergelijken), alles ligt hier inderdaad dichter op elkaar en daardoor lijkt alles drukker.
Na een portie literatuur kan ik weer even genieten van de series, hoewel de reclame ook op mijn systeem begint te werken (oei oei ben ik Amerika beu ;-), no way), ik moet dan teveel moeite doen om wakker te blijven tot het volgende blok. Wat dus meestal eindigt in het verstand dat zegt: Rosie, sweet dreams.
But I'm really having a ball, ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe vermoeid en geïrrriteerd ik was voor de reis wegens drukke werkdagen en auto-troubles. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat het dagelijkse leven hierna weer begint.
In mijn hoofd ben ik al plannen aan het maken om als ik terug ben boeken te lezen, films te bekijken, te monteren, foto's te selecteren, verslagen uit te breiden, volgende reizen te plannen,... Ik mijn hoofd zal ik zeeën van tijd hebben, laten we die gedachte nog even behouden.
Het is zalig om hier te zijn en even in een soort niemandsland te leven.
Vandaag heb ik Slaughterhouse 5 gelezen van Kurt Vonnegut en ik was onder de indruk.
Anke heeft het boek mee en ik was er uit nieuwsgierigheid in begonnen.
Ik kon het bijna niet aan de kant leggen.
Ik raad het boek ten stelligste aan. Zelfs aan zij die niet graag lezen (het is amper 154 blz lang)
De sprongen in de tijd, de anekdotes over het bombardement van Dresden of de sci-fi stukken over de alien abduction maken het verhaal interessant en boeiend.
Ondertussen begin ik de malls beetje beu te worden. Op één of andere manier passen ze hier niet zo, of toch niet in zo'n grote mate als we ze tegenkomen.
Om de 10 minuten komen we wel een nieuwe dunkin' donuts (je zou gaan denken dat Amerika echt runt op dunkin's), K-Mart, Wendy's , Staples en Sears tegen.
Back in the west was het normaler om na miles te rijden een shoppingmall tegen te komen. Hier kom je er 10 in een dozijn tegen.
Ik kan er in komen dat Filip meer zijn hart verloren heeft aan de Westkust en de Midwest (I don't judge want tot nu toe is de Oostkunst me nog niet tegengevallen enzoals ik gister zei: ik ga niet vergelijken), alles ligt hier inderdaad dichter op elkaar en daardoor lijkt alles drukker.
Na een portie literatuur kan ik weer even genieten van de series, hoewel de reclame ook op mijn systeem begint te werken (oei oei ben ik Amerika beu ;-), no way), ik moet dan teveel moeite doen om wakker te blijven tot het volgende blok. Wat dus meestal eindigt in het verstand dat zegt: Rosie, sweet dreams.
But I'm really having a ball, ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe vermoeid en geïrrriteerd ik was voor de reis wegens drukke werkdagen en auto-troubles. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat het dagelijkse leven hierna weer begint.
In mijn hoofd ben ik al plannen aan het maken om als ik terug ben boeken te lezen, films te bekijken, te monteren, foto's te selecteren, verslagen uit te breiden, volgende reizen te plannen,... Ik mijn hoofd zal ik zeeën van tijd hebben, laten we die gedachte nog even behouden.
Het is zalig om hier te zijn en even in een soort niemandsland te leven.
Tuesday, August 21, 2007
Dag 6: Kaap Kabeljauw
Dirk fluit onder de douche!
Grappig om mee wakker te worden.
Aangezien we gisteravond nog snel snel in K-mart ontbijt gekocht hebben (Fruit Cheerios, Special K, melk en fruitsap) kunnen we ontbijten in onze binnentuin. Het weer is beetje frisjes, maar dat houdt ons niet tegen voor een open air breakfast.
Daarna op weg naar Cape Cod. We stoppen algauw aan een eerste beach om even over de oceaan te staren, volgende stop is Wellfleet waar we in een beach-shack onze lunch nemen:
Seafood voor iedereen: fish and chips, fish tortillas, fried clams en fried oysters. Ik hou mijn traditie in ere om op reis toch minstens 1x oesters te eten. Typisch Amerikaans dan nog: gepaneerd en gefrituurd, het is eens iets anders. Om het eten wat te laten zakken gaan we een strandwandeling maken. De oceaan is sneller dan we denken en sommige broeken worden wel eens natgespat.
Van Wellfleet gaat het naar Provincetown, in het topje van de Cape.
Provincetown is een kunstenaarsstadje en ook beetje Gaytown. Very gay friendly here.
Wat een vreemd land toch Amerika.
We kunnen er bekijken in hoeveel staten Holebi's kunnen trouwen (1), samenlevingscontract kunnen aangaan (4), adoptie van kinderen van de partner (7), adoptie met twee (5), ergens klopt iets niet aan die cijfers? En dan te bedenken dat er 50 staten zijn!
Ach ja hypocrisy alom hier, we zijn het al een beetje gewoon. Of kijken er toch niet meer van op.
Ze hebben wel grappige T-Shirten, zoals eentje waarop staat 'Meet the Fuckers' met de koppen van Bush, Cheney, Rice en Rumsfeld en daaronder: They'll fuck up the country for the next 4 years.
Van Provincetown moeten we nog een eindje rijden, heel de kaap weer af tot voorbij Boston.
We hebben net boven Boston een motel 6 gereserveerd voor de komende twee nachten. Het zal deugd doen even ter plaatse te blijven. Het plan is om morgen Boston op het gemak te bezoeken. Best met het openbaar vervoer, want Boston schijnt 'klein' te zijn met veel kronkelwegen, ooit gemaakt voor paard en kar.
Tijdens de autorit valt de dusiternis en dat levert een prachtig beeld op van Boston by night. De stad doemt voor ons op en ik ben er van onder de indruk. Ik kijk echt uit om er rond te lopen en de sfeer op te snuiven, de cultuur, de geschiedenis.
Dat staat dus morgen op het programma.
We checken in in het Motel rond 9.30 pm en horend at het volzet zit, lucky us dus dat we gereserveerd hebben. Er is hier zelfs een pool en wireless internet! (Vandaar dat ik weer even kan posten)
Als laatste daad van vandaag staat dinner op programma. Niemand heeft zin in fastfood (hoe zou dat komen?) en gelukkig vinden we een restaurantje dat Italian Cuisine voorschotelt. Een pasta gaat er altijd in en de ingrediënten zijn wonderbaarlijk vers. Dat alles doorspoelt met twee pitchers Sam Adams, local amber beer, en de dag zit er op.
De kamerverdeling ziet er weer anders uit, grappig dat we elke avond in ander gezelschap slapen. Vandaag is het boys and girls night. The girlies samen in een kamer en the boys in de hunne. De enige douchegel die we hier liggen hebben is wel Axe, dus de mannelijke geur is wel even aanwezig. Maar we blinken ten minste weer en hebben geen zandvoeten meer.
Grappig om mee wakker te worden.
Aangezien we gisteravond nog snel snel in K-mart ontbijt gekocht hebben (Fruit Cheerios, Special K, melk en fruitsap) kunnen we ontbijten in onze binnentuin. Het weer is beetje frisjes, maar dat houdt ons niet tegen voor een open air breakfast.
Daarna op weg naar Cape Cod. We stoppen algauw aan een eerste beach om even over de oceaan te staren, volgende stop is Wellfleet waar we in een beach-shack onze lunch nemen:
Seafood voor iedereen: fish and chips, fish tortillas, fried clams en fried oysters. Ik hou mijn traditie in ere om op reis toch minstens 1x oesters te eten. Typisch Amerikaans dan nog: gepaneerd en gefrituurd, het is eens iets anders. Om het eten wat te laten zakken gaan we een strandwandeling maken. De oceaan is sneller dan we denken en sommige broeken worden wel eens natgespat.
Van Wellfleet gaat het naar Provincetown, in het topje van de Cape.
Provincetown is een kunstenaarsstadje en ook beetje Gaytown. Very gay friendly here.
Wat een vreemd land toch Amerika.
We kunnen er bekijken in hoeveel staten Holebi's kunnen trouwen (1), samenlevingscontract kunnen aangaan (4), adoptie van kinderen van de partner (7), adoptie met twee (5), ergens klopt iets niet aan die cijfers? En dan te bedenken dat er 50 staten zijn!
Ach ja hypocrisy alom hier, we zijn het al een beetje gewoon. Of kijken er toch niet meer van op.
Ze hebben wel grappige T-Shirten, zoals eentje waarop staat 'Meet the Fuckers' met de koppen van Bush, Cheney, Rice en Rumsfeld en daaronder: They'll fuck up the country for the next 4 years.
Van Provincetown moeten we nog een eindje rijden, heel de kaap weer af tot voorbij Boston.
We hebben net boven Boston een motel 6 gereserveerd voor de komende twee nachten. Het zal deugd doen even ter plaatse te blijven. Het plan is om morgen Boston op het gemak te bezoeken. Best met het openbaar vervoer, want Boston schijnt 'klein' te zijn met veel kronkelwegen, ooit gemaakt voor paard en kar.
Tijdens de autorit valt de dusiternis en dat levert een prachtig beeld op van Boston by night. De stad doemt voor ons op en ik ben er van onder de indruk. Ik kijk echt uit om er rond te lopen en de sfeer op te snuiven, de cultuur, de geschiedenis.
Dat staat dus morgen op het programma.
We checken in in het Motel rond 9.30 pm en horend at het volzet zit, lucky us dus dat we gereserveerd hebben. Er is hier zelfs een pool en wireless internet! (Vandaar dat ik weer even kan posten)
Als laatste daad van vandaag staat dinner op programma. Niemand heeft zin in fastfood (hoe zou dat komen?) en gelukkig vinden we een restaurantje dat Italian Cuisine voorschotelt. Een pasta gaat er altijd in en de ingrediënten zijn wonderbaarlijk vers. Dat alles doorspoelt met twee pitchers Sam Adams, local amber beer, en de dag zit er op.
De kamerverdeling ziet er weer anders uit, grappig dat we elke avond in ander gezelschap slapen. Vandaag is het boys and girls night. The girlies samen in een kamer en the boys in de hunne. De enige douchegel die we hier liggen hebben is wel Axe, dus de mannelijke geur is wel even aanwezig. Maar we blinken ten minste weer en hebben geen zandvoeten meer.
Dag 5: Cruisin’ with my favourite gang
Bye bye Connecticut, Hello Rhode Island
De derde staat deze reis. Dat doet me eraan denken dat ik nog magneetjes moet komen ‘for on the fridge’, mijn doorreisde staten zullen zeker verdubbeld zijn deze reis. New England alleen beslaat al zes staten. De bakermat van de Verenigde Staten.
Onze tocht begint met een ontbijtstop bij dunkin’ donuts, meer details in Dimi’s blog.
Na onze cup of joe (weak joe that is) op naar Mystic, ook wel bekend van de film Mystic Pizza met een jonge Julia Roberts) Eigenlijk is het wel grappig dat we ongeveer om de stappen hier kunnen zeggen: dat is van die film of die serie of .... alles is hier terug te brengen op wat wij op TV zagen. Het is ‘net als in de films’, maar hier is het ‘echt’.
Mystic is een toeristenval, toch voor ons van de oude wereld. Het Museum of America and the sea is waarschijnlijk zeer leerrijk voor de high school kids maar wij hebben er geen boodschap aan en zeker geen geld voor over.
Op naar Newport dan, gelegen op een eiland
Onder Providence in d eLong Island Sound.
Newport is the place to be for the rich, of dat was het toch. Nu is het een toeristische trekpleister.
Elke, Tom en ik besluiten de lokale heritage te steunen en bezoeken The breakers ofte the Vanderbilts Mansion. Het buitenverblijf van Mr. Cornelius en Mrs. Vanderbilt. Cornelius Vanderbilt III was een rijke railroadmagnaat die in New York woonde (eind 19de – begin 20ste eeuw) in een huis met 165 kamers op Fifth Avenue aan Central Park. Zijn huis hier is wat meer bescheiden: 70 kamers, velen met prachtig uitzicht op de Oceaan.
Het interieur is...kitsch. Renaissance geïnspireerd, grote hal met balkon rond, een loggia om van de zon te genieten, slaapkamers alom, baden waarin water uit de Oceaan gepompt werd, een billiartkamer, grote keuken,... Vele meubels en decoraties komen uit Europa, voornamelijk Parijs. Het leven van de rijken toen zag er namelijk zo uit: ’s winters in New York waar de man de zaken behartigde, in de lente enkele weken naar Parijs voor de seasonal shopping en dan in de zomer een aantal maanden naar het buitenverblijf. Bedienden en zilverwerk verhuisden telkens mee.
Het doet me denken aan de boeken van Edith Wharton (the House of Mirth bijvoorbeeld).
Ik bedenk ook dat er toentertijd inderdaad veel gelijkenissen waren tussen de ‘New Englanders’ en de Britten: indertijd had de jetset ook huizen in London en buitenverblijven in de country of omgekeerd, een beetje Sense and Sensibility achtig. We zitten hier trouwens in de streek waar veel Amerikaanse schrijvers opgroeiden of verbleven: Nathaniel Hawthorne, Edith Wharton, Harriet Beecher Stowe, de schrijver van Tom Sawyer (zijn naam ontsnapt me even),... Tijd om nog eens een klassieker te lezen wanneer ik terug ben. American Literature ten top dus.
The Breakers bevalt me wel, ik verdwaal even in gedachten en zie me er al ‘buitenverblijven’, terug naar het nu zien we ons daar al een hippe party geven!
Tijd om wat verder te rijden, van het eiland af en richting Cape Cod, over het algemeen is de route duidelijk te volgen, maar we moeten toch enkele U-turns maken en zien sommige parkings van meerdere kanten.
De weg is hier neit geplaveid met motels zoals in het Westen, maar dat wisten we wel.
Bij de eerste stop (de Comfort Inn) horen we dat het ons 130 dollar per twee personen zou kosten, verder zoeken is de leuze.
We gaan van de Interstate af en volgen de provinciale weg langs malls, fastfoodrestaurants, chiropracters, pet hospitals, wall marts, k-marts, .... tot in Fairhaven. De Huttingston Motel lijkt ons wel iets. Het is eens geen chainmotel en heeft een parkje met tafel in het midden. De prijs valt ook best mee. Drie kamers (one kingsize, one king and queensize and one with two full sizes). Time to check in and go out to dinner.
Dinner wordt fastfood aangezien we hier in het shoppingmall district zitten.
Wendy’s wordt het, the restaurant with old-fashioned hamburgers. Old Fashioned they are. Omdat er niets vegetarisch is stoppen we even verder nog eens bij Burger King zodat Elke ook kan eten. The boys eten nog een big whopper als dessert, ik hou het bij een slap bakkie koffie.
Na het eten zetten we ons gezellig in de ‘tuin’ om de volgende dag te bespreken en de financiën eens te bekijken.
De gesprekken gaan alle kant op en vaak valt de zin: dit is toch een vreemd land.
We hebben bijvoorbeeld zin in een pintje en Dimi en Dirk rijden naar de 7/11, waar ze te horen krijgen dat we hier in Massachussetts zijn (onze vierde staat!) en dat drank enkel in de licquor stores te verkrijgen is, die is natuurlijk al lang gesloten. Waarschijnlijk zouden we in de Wall Mart wel nog aan één of ander geweer geraakt zijn om hardhandig aan pintjes te geraken. We testen het niet uit.
Morgen staat Cape Cod op het programma en dan doorrijden naar Noord Boston.
De oostkust is inderdaad anders dan de westkust, ik maak nog geen vergelijkingen, dat is voor thuis. Wat ik wel beetje ‘schizofreen’ vind, is om door New England te rijden, langs de koloniale huizen, lezend over de geschiedenis en cultuur en dan op te kijken en grote malls te zien.
Natuurlijk zullen we nog gezellige vissersdorpjes tegen komen en woeste kusten en misschien zelfs wat verlaten wegen, wie weet in het ruwe Maine. Maar de Amerikaanse consumptiemaatschappij is overal aanwezig.
Ik spring beetje van de hak op de tak, maar het is soms moeilijk om ’s avonds alle gedachten van de dag neer te pennen.
Ondertussen dus al twee motels zonder internet, the horror ;-), dus nog niets nieuws kunnen posten. No worries, alles wordt bijgehouden. Wat wel altijd aanwezig is de televisie. Hiernaast me liggen Jan en Dirk uitgebreid te lachen met re-runs van Frasier en ... the Golden Girls, blijven de Amerikanen beetje steken in history?
Ik ga even wat zappen en dan tijd om de oogjes te sluiten.
Rest is voor morgen, wanneer we op weg gaan naar nieuwe avonturen!
De derde staat deze reis. Dat doet me eraan denken dat ik nog magneetjes moet komen ‘for on the fridge’, mijn doorreisde staten zullen zeker verdubbeld zijn deze reis. New England alleen beslaat al zes staten. De bakermat van de Verenigde Staten.
Onze tocht begint met een ontbijtstop bij dunkin’ donuts, meer details in Dimi’s blog.
Na onze cup of joe (weak joe that is) op naar Mystic, ook wel bekend van de film Mystic Pizza met een jonge Julia Roberts) Eigenlijk is het wel grappig dat we ongeveer om de stappen hier kunnen zeggen: dat is van die film of die serie of .... alles is hier terug te brengen op wat wij op TV zagen. Het is ‘net als in de films’, maar hier is het ‘echt’.
Mystic is een toeristenval, toch voor ons van de oude wereld. Het Museum of America and the sea is waarschijnlijk zeer leerrijk voor de high school kids maar wij hebben er geen boodschap aan en zeker geen geld voor over.
Op naar Newport dan, gelegen op een eiland
Onder Providence in d eLong Island Sound.
Newport is the place to be for the rich, of dat was het toch. Nu is het een toeristische trekpleister.
Elke, Tom en ik besluiten de lokale heritage te steunen en bezoeken The breakers ofte the Vanderbilts Mansion. Het buitenverblijf van Mr. Cornelius en Mrs. Vanderbilt. Cornelius Vanderbilt III was een rijke railroadmagnaat die in New York woonde (eind 19de – begin 20ste eeuw) in een huis met 165 kamers op Fifth Avenue aan Central Park. Zijn huis hier is wat meer bescheiden: 70 kamers, velen met prachtig uitzicht op de Oceaan.
Het interieur is...kitsch. Renaissance geïnspireerd, grote hal met balkon rond, een loggia om van de zon te genieten, slaapkamers alom, baden waarin water uit de Oceaan gepompt werd, een billiartkamer, grote keuken,... Vele meubels en decoraties komen uit Europa, voornamelijk Parijs. Het leven van de rijken toen zag er namelijk zo uit: ’s winters in New York waar de man de zaken behartigde, in de lente enkele weken naar Parijs voor de seasonal shopping en dan in de zomer een aantal maanden naar het buitenverblijf. Bedienden en zilverwerk verhuisden telkens mee.
Het doet me denken aan de boeken van Edith Wharton (the House of Mirth bijvoorbeeld).
Ik bedenk ook dat er toentertijd inderdaad veel gelijkenissen waren tussen de ‘New Englanders’ en de Britten: indertijd had de jetset ook huizen in London en buitenverblijven in de country of omgekeerd, een beetje Sense and Sensibility achtig. We zitten hier trouwens in de streek waar veel Amerikaanse schrijvers opgroeiden of verbleven: Nathaniel Hawthorne, Edith Wharton, Harriet Beecher Stowe, de schrijver van Tom Sawyer (zijn naam ontsnapt me even),... Tijd om nog eens een klassieker te lezen wanneer ik terug ben. American Literature ten top dus.
The Breakers bevalt me wel, ik verdwaal even in gedachten en zie me er al ‘buitenverblijven’, terug naar het nu zien we ons daar al een hippe party geven!
Tijd om wat verder te rijden, van het eiland af en richting Cape Cod, over het algemeen is de route duidelijk te volgen, maar we moeten toch enkele U-turns maken en zien sommige parkings van meerdere kanten.
De weg is hier neit geplaveid met motels zoals in het Westen, maar dat wisten we wel.
Bij de eerste stop (de Comfort Inn) horen we dat het ons 130 dollar per twee personen zou kosten, verder zoeken is de leuze.
We gaan van de Interstate af en volgen de provinciale weg langs malls, fastfoodrestaurants, chiropracters, pet hospitals, wall marts, k-marts, .... tot in Fairhaven. De Huttingston Motel lijkt ons wel iets. Het is eens geen chainmotel en heeft een parkje met tafel in het midden. De prijs valt ook best mee. Drie kamers (one kingsize, one king and queensize and one with two full sizes). Time to check in and go out to dinner.
Dinner wordt fastfood aangezien we hier in het shoppingmall district zitten.
Wendy’s wordt het, the restaurant with old-fashioned hamburgers. Old Fashioned they are. Omdat er niets vegetarisch is stoppen we even verder nog eens bij Burger King zodat Elke ook kan eten. The boys eten nog een big whopper als dessert, ik hou het bij een slap bakkie koffie.
Na het eten zetten we ons gezellig in de ‘tuin’ om de volgende dag te bespreken en de financiën eens te bekijken.
De gesprekken gaan alle kant op en vaak valt de zin: dit is toch een vreemd land.
We hebben bijvoorbeeld zin in een pintje en Dimi en Dirk rijden naar de 7/11, waar ze te horen krijgen dat we hier in Massachussetts zijn (onze vierde staat!) en dat drank enkel in de licquor stores te verkrijgen is, die is natuurlijk al lang gesloten. Waarschijnlijk zouden we in de Wall Mart wel nog aan één of ander geweer geraakt zijn om hardhandig aan pintjes te geraken. We testen het niet uit.
Morgen staat Cape Cod op het programma en dan doorrijden naar Noord Boston.
De oostkust is inderdaad anders dan de westkust, ik maak nog geen vergelijkingen, dat is voor thuis. Wat ik wel beetje ‘schizofreen’ vind, is om door New England te rijden, langs de koloniale huizen, lezend over de geschiedenis en cultuur en dan op te kijken en grote malls te zien.
Natuurlijk zullen we nog gezellige vissersdorpjes tegen komen en woeste kusten en misschien zelfs wat verlaten wegen, wie weet in het ruwe Maine. Maar de Amerikaanse consumptiemaatschappij is overal aanwezig.
Ik spring beetje van de hak op de tak, maar het is soms moeilijk om ’s avonds alle gedachten van de dag neer te pennen.
Ondertussen dus al twee motels zonder internet, the horror ;-), dus nog niets nieuws kunnen posten. No worries, alles wordt bijgehouden. Wat wel altijd aanwezig is de televisie. Hiernaast me liggen Jan en Dirk uitgebreid te lachen met re-runs van Frasier en ... the Golden Girls, blijven de Amerikanen beetje steken in history?
Ik ga even wat zappen en dan tijd om de oogjes te sluiten.
Rest is voor morgen, wanneer we op weg gaan naar nieuwe avonturen!
Virus of the mind
Ik blijf me verbazen over de vriendelijkheid van de Amerikanen, overal krijg je een goeiedag en een ‘where are you guys from?’, daarnaast blijven ze oppervlakkig.
New York is really busy. Het valt ons nog meer op, nu we buiten de city zijn. Alles lijkt hier zooo rustig, maar eigenlijk is er hier ook beetje drukte, alleen is het niets in vergelijking met NY.
Ondertussen ben ik weer helemaal mee met de laatste roddels en weetjes uit celebrity-land, met dank aan de US Weekly, een trashy gossip magazine dat in de winkel om me aan het roepen was.
Voor de mensen die stiekem of minder stiekem van al die roddels houden (you know I’m talking to you☺`):
What I’ve learned today:
Katharine Heigl is opgegroeid bij de Mormonen (hier ‘verschoot’ ik zelfs even van aangezien ik twee jaren geleden een vleugje LatterDay Saints volgelingen gezien heb en ze me zeer sekte-achtig aandeden)
Brangelina are very much in love ondanks roddels die anders beweren,
Kevin vecht het hoederecht aan met Britney, ze zou geen goede moeder zijn voor hun twee zoontjes (really?)
Reese Witherspoon en Jake Gyllenhaal are together again. Zeer tegen de zin van ex-hubbie (not my words) Ryan Phillippe
Diane Kruger and Joshua Jackson are an item.
Sophia Bush was seen partying at the Victoria’s Secrtet Garden Party in NY.
En ik zou verder en verder kunnen gaan, maar ik bespaar jullie de trashy details van sommige boekskes.
Cut the crap, op naar meer interessantere bijdragen.
Reisgidsen blijken ook zeer nuttig te zijn, vooral als ze dateren van tien jaar geleden.
Echt grappig, we hebben een boekje mee over New England uit 1998. Daarin wordt echt nog geschreven hoe anders de streek is dan de rest van de VS: “geen grote reclameborden, geen motels maar rustieke inns en cottages, geen luidruchtige Amerikanen maar bescheiden puriteinen,....”
Nu, we zijn nog maar aan de grens met het echte New England en ik heb al veeeel reclamepanelen gezien, veeeel fastfood restaurants, en enkele motels.
Daarnaast zijn de huizen hier inderdaad mooi, koloniale stijl, en is er veel groen en veel water (inhammetjes van de oceaan, want zeg nooit zee tegen de oceaan)
Ik ben benieuwd naar morgen en de dagen erna. Volgens de gidsen moet het hier prachtig zijn, wilde kusten, kleine dorpjes met witte huizen.... I can’t hardly wait.
But first some more zapping and a nap...
Met zevenen reizen is ook een ervaring op zich. Zeker omdat ik nog nooit met zo’n aantal gereisd heb en omdat mijn vorige twee keren hier met twee was.
Er moet meer overlegd worden, compromissen gesloten, gewacht op elkaar,...
Tot nu toe verloopt de communicatie goed. Het is best dat iedereen elkaar wensen respecteert en luistert. Over het algemeen ‘verliezen’ we dus ook meer tijd met wachten, afspreken, overleggen. But I hardly call it a waste of time. Het geeft me de tijd om af en toe wat neer te pennen of gewoon rond me te kijken en te genieten of met verwondering te bedenken: hier ben ik weer, helemaal klaar om een nieuw stukje Main Street, USA te verkennen.
New York is really busy. Het valt ons nog meer op, nu we buiten de city zijn. Alles lijkt hier zooo rustig, maar eigenlijk is er hier ook beetje drukte, alleen is het niets in vergelijking met NY.
Ondertussen ben ik weer helemaal mee met de laatste roddels en weetjes uit celebrity-land, met dank aan de US Weekly, een trashy gossip magazine dat in de winkel om me aan het roepen was.
Voor de mensen die stiekem of minder stiekem van al die roddels houden (you know I’m talking to you☺`):
What I’ve learned today:
Katharine Heigl is opgegroeid bij de Mormonen (hier ‘verschoot’ ik zelfs even van aangezien ik twee jaren geleden een vleugje LatterDay Saints volgelingen gezien heb en ze me zeer sekte-achtig aandeden)
Brangelina are very much in love ondanks roddels die anders beweren,
Kevin vecht het hoederecht aan met Britney, ze zou geen goede moeder zijn voor hun twee zoontjes (really?)
Reese Witherspoon en Jake Gyllenhaal are together again. Zeer tegen de zin van ex-hubbie (not my words) Ryan Phillippe
Diane Kruger and Joshua Jackson are an item.
Sophia Bush was seen partying at the Victoria’s Secrtet Garden Party in NY.
En ik zou verder en verder kunnen gaan, maar ik bespaar jullie de trashy details van sommige boekskes.
Cut the crap, op naar meer interessantere bijdragen.
Reisgidsen blijken ook zeer nuttig te zijn, vooral als ze dateren van tien jaar geleden.
Echt grappig, we hebben een boekje mee over New England uit 1998. Daarin wordt echt nog geschreven hoe anders de streek is dan de rest van de VS: “geen grote reclameborden, geen motels maar rustieke inns en cottages, geen luidruchtige Amerikanen maar bescheiden puriteinen,....”
Nu, we zijn nog maar aan de grens met het echte New England en ik heb al veeeel reclamepanelen gezien, veeeel fastfood restaurants, en enkele motels.
Daarnaast zijn de huizen hier inderdaad mooi, koloniale stijl, en is er veel groen en veel water (inhammetjes van de oceaan, want zeg nooit zee tegen de oceaan)
Ik ben benieuwd naar morgen en de dagen erna. Volgens de gidsen moet het hier prachtig zijn, wilde kusten, kleine dorpjes met witte huizen.... I can’t hardly wait.
But first some more zapping and a nap...
Met zevenen reizen is ook een ervaring op zich. Zeker omdat ik nog nooit met zo’n aantal gereisd heb en omdat mijn vorige twee keren hier met twee was.
Er moet meer overlegd worden, compromissen gesloten, gewacht op elkaar,...
Tot nu toe verloopt de communicatie goed. Het is best dat iedereen elkaar wensen respecteert en luistert. Over het algemeen ‘verliezen’ we dus ook meer tijd met wachten, afspreken, overleggen. But I hardly call it a waste of time. Het geeft me de tijd om af en toe wat neer te pennen of gewoon rond me te kijken en te genieten of met verwondering te bedenken: hier ben ik weer, helemaal klaar om een nieuw stukje Main Street, USA te verkennen.
Dag 4: Leaving New York’s never easy
Discover R.E.M.!
Vandaag verlaten we de Big Apple.
Dat betekent nog een laatste breakfast in de Metro Diner, wachten op elkaar, uitchecken en afscheid nemen van Vijay, die terug gaat naar Philly, waar we hem binnen een dag of 10 weer zullen zien.
Hij probeert ons nog te overhalen om even mee te gaan naar een Beer Garden in Astoria (under Queens) maar om 14u moeten we op La Guardia onze Dodge Grand Caravan afhalen.
Op 106th street is er gelukkig een rechtstreekse bus, de M-60, die ons voor de luttele som van 2 dollar afzet... juist aan de ingang van dollar rent, ons verhuurbedrijf!
De busrit was nog een ervaring bij, want ze voerde ons doorheen Harlem en zo zagen we ook even een andere kant van New York. Mind you het was nog niet de onveilige kant van Harlem, maar de verschillen met Manhattan waren zeker aanwezig.
Bij dollar rent is het een hectische dag (don’t we know that feeling). Ze hebben een tekort aan mini-vans dus we zullen een uur tot anderhalf uur moeten wachten.
Geen probleem, we’re on holiday. Om 2.30 pm, inderdaad een uur na aankomst, krijgen we onze mini-van! Wonder boven wonder geraakt al de bagage erin en kunnen we nog comfortabel zitten.
Die Amerikaanse wagens zijn big-bigger-biggest. (isn’t everything here)
(Enkel op de achterbank zal het bij lange ritten misschien iets te cosy worden, want daar zitten we wat op één, maar hey we don’t mind)
De Dodge is met allerlei snufjes uitgerust: cruise control, cd-speler en zelfs dvd-speler voor de passagiers op de achterbank. Dat moeten we eens uittesten. Hoewel de enige DVD die we bijhebben de laatste nieuwe van David Lynch, is waarschijnlijk niet geschikt als luchtig vakantie vertier.
Van La Guardia vertrekken we, met Dimi als chauffeur, naar New Haven, Connecticut.
De rit gaat vlot, hier en daar wat kleine files wegens wegenwerken, daarin verschillen ze hier niet van bij ons. Het valt me op hoe snel ik het Amerikaans wegennet weer onder de knie heb, echt moeilijk is het niet: Interstates go north or south, east or west. Het voelt goed aan weer op Amerikaanse banen te rijden. Like I’ve never been gone☺
Onderweg stoppen we voor een quick lunch in een mall. Ik was alweer vergeten hoe leuk het is om je eigen slaatje samen te stellen: lekkere groentjes, vers fruit,... en dat allemaal overgoten met een dressing naar keuze: blue cheese, honey mustard, caesar cause, thousand island,.... Heerlijk.
Tom verwent de jarigen: Dirk, Dimi en Anke, met een echte chocolate cake with blue and white icing!
We rijden New Haven voorbij en slaan af in East Haven op zoek naar lodging for the night (6pm).
Bij het tweede motel dat we tegen komen hebben we prijs: Motel 6, Branford, 2 kamers voor 135 dollar, ’t is een batje.
Eén of andere Amerikaanse toerist in eigen land laat ons zelf hardop lachen door te denken dat Anke de dochter is van Elke en Dirk. Hmm, voor wie het een compliment is dat is de grootste vraag.
Na ons even opgefrist te hebben, besluiten we naar Yale University te gaan, ongeveer het enigste worth seeing in de buurt.
Voor Elke en ik een must-see, we willen in de voetsporen van Rory treden!
Yale is mooi, waarlijk iedereen zou er wel willen studeren. Een grote campus , veel ‘oude’ dorms, verschillende colleges, groene parkjes, ... We houden even halt om ons uit te leven (zie filmpjes later).
Van Yale gaat het met wat toertjes via de I-91 naar downtown New Haven op zoek naar avondeten. We moeten goed zoeken want de eerste keer rijden we rond downtown, de tweede keer zijn we erdoor voor we het beseffen.
Okay op naar East Haven dan, waar al evenmin veel te vinden is. (Als we de Mc Do’s, Burger Kings en Dunkin’ Donuts niet mee rekenen. Vettig eten genoeg gehad vandaag)
In Branford waar we slapen vinden we een Thai. Na het eten verkennen we nog even de Main Street en het lokale pleintje (almost but not yet Stars Hollow, we miss a gazebo).
Nu zit ik hier zalig op mijn queensize bed met op de achtergrond... ofcourse the 57 channels and nothing on! Ik kan weer helemaal opgaan in de Amerikaanse TV-stations, re-runs van CSI, Will and Grace, The Weather Channel, Democratic Presidential debates, talkshows... en dat alles doorspekt met om de 7-8 minuten: reclame: I like it!
Sunday, August 19, 2007
Dag 3: Whatever your destination, I hope happiness is the way
Dag drie Big Apple.
Na ons dagelijks ontbijt in de Metro Diner, met nog slappere koffie dan gisteren, nemen we de subway richting Empire State Building.
Missie: van boven op de top geraken.
Status: Failed
Er staat een veeeel te lange rij toeristen te wachten (blokje om en zo) en we besluiten gewoon Fifth Avenue af t e wandelen en misschien 's avonds terug te keren in de hoop dat de rij geïnteresseerden geminderd zal zijn.
Omdat Fifith Avenue een drukke straat is en de interesses verschillen, spreken we om één uur af aan de hoek met Central Park.
Wij wandelen de straat af en vergissen ons eerst in het Rockefeller Center, we lopen een verkeerd gebouw binnen, maar stuiten wel op de officiële HBO shop (ofte gadget Heaven voor Elke and me).
Aangekomen bij het echte Rockefeller Center, besluiten we daar op te gaan. Het is niet zo hoog als de Empire, State Buildging, maar het zicht is er even goed en de wachttijd miniem.
So we didn't stand on top of the Empire, instead we stood on top of the Rock.
Het uitzicht is prachtig, de foto's zijn er om het te bewijzen.
Na genoten te hebben van het uitzicht is het tijd om weer een uur af te spreken.
Elke en ik (Roos) willen ons namelijk smijten in shopping on Fifth, maar de rest is daar niet echt voor te vinden.
Afspraak om 6u op Times Square dus.
Dat geeft ons drie uur de tijd om ons tussen de rich and famous te wanen. We nemen zelf een lunch in de Trump Tower!
Naast ongelooflijk veel klerenwinkels (alle bekenden zijn aanwezig) is er ook de Apple Store on Fifith.
Hebben wij daar onze ogen uitgekeken! On der de grond kan je alle nieuwste snufjes uitproberen. Lang Leve de I-Phone!
Op Times Square vinden we elkaar terug in de M&M's Store. (Really, wie komt er nu op het idee om een M&M's winkel te openen, badhanddoeken, tassen, T-Shirts met M&M's op, niet echt ons idee van fashionable)
Jan was gaan kijken voor tickets om 's avonds naar een Musical te gaan, we wildenw el eens de revelatie van Broadway zien 'Wicked'. Jammer genoeg haddenz e daar net geent ickets meer voor en om een onbekende musical te zien kostte het iets teveel geld. Nu ja niet getreurd, een reden te meer om terug te komen!
Onze wegen splitsten opnieuw, Anke en Dirk wilden naar het Guggenheim, Jan, Dimi en Vijay naar the Forbidden Planet (een eindeloze comic store) en Tom, Elke en Roos besloten naar the Meatpacking District te gaan.
Well dat was een goede keus: de wijk is echt eenv erademening na het drukkere down en midtown. We bevonden ons op de grens tussen Meatpacking District en Greenwich Village. Het darmbordpatroon aan straten had plaats gemaakt voor een wirwar, er verschenen weer bomen aan de straatkant en de atmosfeer ademende 'hmm, hier zou ik kunnen wonen' uit.
The Meatpacking District dankt zijn naam aan de vele slachthuizend ie er vroeger stonden, ze staan er nog steeds, maar zijn niet meer in gebruik, de meeste toch niet. De muur is aan een opwaardering bezig en dat levert taferelen op als volgt: een grote straat met op de hjoek een benzinestation, aan de ene kant grote gebouwen waarin men nog meat packt en aan de andere kant de winkeles van Stella McCartney en Alexander McQueen. Binnen enkele jaren is dit zeker nog meer the place to be!
Om 8.30 am ontmoetten we elkaar terug op Union Square.
Merz en Joe -, die speciaal van Philly gekomen zijn om zaterdagavond in NY te spenderen, vervoegen ons. We gaan Sushi gaan eten, voor sommigen onder ons een 'regelmaat' voor anderen een eerste kennismaking.
Daarna gaat het richting East Village op zoek naar een bar. We belandden in Jimmy's (43nd E 7 str), een bar in the basement waar ze waarlijk een heuse Belgische bierkaart hebben! (Duvel, Corsendonk, 'Slaapmutke', Lindemans Framboise voor 14 dollar,...)
Natuurlijk laten we die duren Belgische bieren naast ons liggen en proeven American Ale. Bier zonder kraag, het ziet er toch niet uit, maar smaakt beter dan gedacht.
Na ons dagelijks ontbijt in de Metro Diner, met nog slappere koffie dan gisteren, nemen we de subway richting Empire State Building.
Missie: van boven op de top geraken.
Status: Failed
Er staat een veeeel te lange rij toeristen te wachten (blokje om en zo) en we besluiten gewoon Fifth Avenue af t e wandelen en misschien 's avonds terug te keren in de hoop dat de rij geïnteresseerden geminderd zal zijn.
Omdat Fifith Avenue een drukke straat is en de interesses verschillen, spreken we om één uur af aan de hoek met Central Park.
Wij wandelen de straat af en vergissen ons eerst in het Rockefeller Center, we lopen een verkeerd gebouw binnen, maar stuiten wel op de officiële HBO shop (ofte gadget Heaven voor Elke and me).
Aangekomen bij het echte Rockefeller Center, besluiten we daar op te gaan. Het is niet zo hoog als de Empire, State Buildging, maar het zicht is er even goed en de wachttijd miniem.
So we didn't stand on top of the Empire, instead we stood on top of the Rock.
Het uitzicht is prachtig, de foto's zijn er om het te bewijzen.
Na genoten te hebben van het uitzicht is het tijd om weer een uur af te spreken.
Elke en ik (Roos) willen ons namelijk smijten in shopping on Fifth, maar de rest is daar niet echt voor te vinden.
Afspraak om 6u op Times Square dus.
Dat geeft ons drie uur de tijd om ons tussen de rich and famous te wanen. We nemen zelf een lunch in de Trump Tower!
Naast ongelooflijk veel klerenwinkels (alle bekenden zijn aanwezig) is er ook de Apple Store on Fifith.
Hebben wij daar onze ogen uitgekeken! On der de grond kan je alle nieuwste snufjes uitproberen. Lang Leve de I-Phone!
Op Times Square vinden we elkaar terug in de M&M's Store. (Really, wie komt er nu op het idee om een M&M's winkel te openen, badhanddoeken, tassen, T-Shirts met M&M's op, niet echt ons idee van fashionable)
Jan was gaan kijken voor tickets om 's avonds naar een Musical te gaan, we wildenw el eens de revelatie van Broadway zien 'Wicked'. Jammer genoeg haddenz e daar net geent ickets meer voor en om een onbekende musical te zien kostte het iets teveel geld. Nu ja niet getreurd, een reden te meer om terug te komen!
Onze wegen splitsten opnieuw, Anke en Dirk wilden naar het Guggenheim, Jan, Dimi en Vijay naar the Forbidden Planet (een eindeloze comic store) en Tom, Elke en Roos besloten naar the Meatpacking District te gaan.
Well dat was een goede keus: de wijk is echt eenv erademening na het drukkere down en midtown. We bevonden ons op de grens tussen Meatpacking District en Greenwich Village. Het darmbordpatroon aan straten had plaats gemaakt voor een wirwar, er verschenen weer bomen aan de straatkant en de atmosfeer ademende 'hmm, hier zou ik kunnen wonen' uit.
The Meatpacking District dankt zijn naam aan de vele slachthuizend ie er vroeger stonden, ze staan er nog steeds, maar zijn niet meer in gebruik, de meeste toch niet. De muur is aan een opwaardering bezig en dat levert taferelen op als volgt: een grote straat met op de hjoek een benzinestation, aan de ene kant grote gebouwen waarin men nog meat packt en aan de andere kant de winkeles van Stella McCartney en Alexander McQueen. Binnen enkele jaren is dit zeker nog meer the place to be!
Om 8.30 am ontmoetten we elkaar terug op Union Square.
Merz en Joe -, die speciaal van Philly gekomen zijn om zaterdagavond in NY te spenderen, vervoegen ons. We gaan Sushi gaan eten, voor sommigen onder ons een 'regelmaat' voor anderen een eerste kennismaking.
Daarna gaat het richting East Village op zoek naar een bar. We belandden in Jimmy's (43nd E 7 str), een bar in the basement waar ze waarlijk een heuse Belgische bierkaart hebben! (Duvel, Corsendonk, 'Slaapmutke', Lindemans Framboise voor 14 dollar,...)
Natuurlijk laten we die duren Belgische bieren naast ons liggen en proeven American Ale. Bier zonder kraag, het ziet er toch niet uit, maar smaakt beter dan gedacht.
Dag 2: The first morning in New York
De rest dat zijn de 'first time new yorker-ers'.
Onze ontdekkingstocht door Manhattan startte met een metrotrip naar de South Ferry, oftewel 'het toppeke van Manhattan'. In Battery Park wierpen we een blik op Lady Liberty en begonnen een voettocht langs Wall Street naar Grond Nul en St Paul's Chapel, een schrijn voor 9-11. Daarna over Brooklyn Bridge, met zicht op de Famous Skyline, naar ...inderdaad Brooklyn, Breukelen voor ons.
Terug in Manhattan bezoeken we Chinatown en Little Italy en gaan we op eveneens op zoek naar verse kleren. We zijn ondertussen in het trendy SoHo beland. Veeeel winkels, veeeel hippe kledij, maar niet geschikt voor the basic stuff dat we zoeken.
Omdat shoppen met 5 veel wachten betekent, spreken we een uur later af op Union Square. Zo kan iedereen naar eigen normen en tijdsduur winkels binnen lopen.
Van Union Square gaat het naar het Guggenheim. Jammer genoeg sluit het museum om 7.45 pm en zijn we er maar om 7pm. Ach ja, dat houden we dan te goed voor morgen.
We hebben met Vijay zijn zus afgesproken, die in Brooklyn woont, om te gaan dineren.
Ze neemt ons mee naar 'Mama's Hot Food', een restaurantje waar je je eten kan samenstellen uit verschillende dishes (fried chicken, salmon, mashed potatoes, baked potatoes, tomatoes, beans, broccoli....). Daarna worden we verondersteld hen te volgen naar een... karaoke bar, voor de meesten onder ons een ware nachtmerrie.
Dimi en Jan hebben er toch wel het beste van zichzelf gegeven, enkel nog wat oefenen op de strofen van Last Christmas, guys!
Na een nachtelijke metrotrip onder Manhattan, kruipen we moe, maar voldaan ons bedje in.
Onze ontdekkingstocht door Manhattan startte met een metrotrip naar de South Ferry, oftewel 'het toppeke van Manhattan'. In Battery Park wierpen we een blik op Lady Liberty en begonnen een voettocht langs Wall Street naar Grond Nul en St Paul's Chapel, een schrijn voor 9-11. Daarna over Brooklyn Bridge, met zicht op de Famous Skyline, naar ...inderdaad Brooklyn, Breukelen voor ons.
Terug in Manhattan bezoeken we Chinatown en Little Italy en gaan we op eveneens op zoek naar verse kleren. We zijn ondertussen in het trendy SoHo beland. Veeeel winkels, veeeel hippe kledij, maar niet geschikt voor the basic stuff dat we zoeken.
Omdat shoppen met 5 veel wachten betekent, spreken we een uur later af op Union Square. Zo kan iedereen naar eigen normen en tijdsduur winkels binnen lopen.
Van Union Square gaat het naar het Guggenheim. Jammer genoeg sluit het museum om 7.45 pm en zijn we er maar om 7pm. Ach ja, dat houden we dan te goed voor morgen.
We hebben met Vijay zijn zus afgesproken, die in Brooklyn woont, om te gaan dineren.
Ze neemt ons mee naar 'Mama's Hot Food', een restaurantje waar je je eten kan samenstellen uit verschillende dishes (fried chicken, salmon, mashed potatoes, baked potatoes, tomatoes, beans, broccoli....). Daarna worden we verondersteld hen te volgen naar een... karaoke bar, voor de meesten onder ons een ware nachtmerrie.
Dimi en Jan hebben er toch wel het beste van zichzelf gegeven, enkel nog wat oefenen op de strofen van Last Christmas, guys!
Na een nachtelijke metrotrip onder Manhattan, kruipen we moe, maar voldaan ons bedje in.
Dag 1(wordt nog aangevuld)
's Avonds hebben we onze eerste diner-food binnengeschrolt, the hunger the hunger.
Nog een stapje zetten erna zit er niet in, veel te moe.
Na nog wat rondgesurft en rondgebeld te hebben voor onze bagage, kruipen we zonder vooruitzichten onder de lakens.
Nog een stapje zetten erna zit er niet in, veel te moe.
Na nog wat rondgesurft en rondgebeld te hebben voor onze bagage, kruipen we zonder vooruitzichten onder de lakens.
Subscribe to:
Comments (Atom)
