Dag 11: Hit the road.

Vandaag staat een hele trot op het programma. Van Acadia naar Adirondacks Nature Park. Van Maine door New Hampshire naar Vermont, einddoel Motel 6 in Burlington.
We beslissen de Interstate te nemen naar het zuiden en vanaf Portsmouth naar het Westen, lijkt ons iets sneller dan de us-roads naar het westen.
We zullen er nog 8 uur op rijden.
Vandaag is de eerste dag dat ik ook eens achter het stuur kruip. De afgelopen dagen was het niet echt nodig, Dimi en Jan waren des te blijer om te rijden, maar om het tempo er wat in te houden is drie chauffeurs toch beter dan twee.
Het is weer wennen aan die Amerikaans auto’s, mijn linkervoet moet niets meer doen en mijn rechterhand moet niet schakelen, easy dus. De speed limit is hier steeds 65 miles, wat neerkomt op nog geen 110 km/u en de Amerikanen zijn helemaal geen Fransen die in je gat plakken.

We stoppen ’s middags in een burger king langs de weg om een whopper te verorberen, Burger king is By Far de beste fastfoodtent! (Wat nog niet betekent dat het lekker is)

New Hampshire is een groene staat, de weg voert ons door gloeiende heuvels bedekt met dennenbomen. Vermont heeft al evenveel natuur te bieden.
Een verplichte stop voor we ons motel bereiken is de Ben And Jerry’s Factory in Waterbury, VT. We zijn net te laat voor de laatste rondleiding, maar omdat het zondag is werkt de factory toch niet dus veel missen we niet. We kunnen wel een lekker ijsje veroroberen (wat we natuurlijk onmiddellijk doen) en de Graveyard of Flavors bezoeken. Een kerkhof waar ter ziele gegaan smaken begraven liggen.

Rond een uur of zeven checken we in in ons motel in Burlington, we trekken meteen naar downtown B om te dineren. Burlington belooft de moeite te zijn. In de Rough Guide van New Angland (aka our roadtrip Bible) staat het zowaar op nummer één van bezienswaardigheden! Dat komt omdat Burlington een mengeling is van Amerika en Canada, van Montreal en Boston (Monston of Bosreal zijn nieuwe namen).
Via het Champlain meer heeft Burlington namelijk een rechtstreekse handelsverbinding met Canada.

We zijn nog net op tijd on the waterfront om de zon te zien ondergaan aan de Adirondack Mountains: prachtig en morantisch!
Burlington by night blijkt al mooi te zijn!
Daarna gaan we op zoek naar eten, zelf heb ik wel honger maar geen zin, het Amerikaanse voedsel komt me namelijk een beetje de keel uit.
We komen uit aan een parkje waar de Vermont Pub and Brewery is en besluiten het een kans te geven.
Lucky us! Het eten is waarlijk het beste dat we al gehad hebben. Ik kies de Vegetarian Rolli Polli, een wrap met verse spinazie, tomaatjes, feta, gegrilde rode paprika en honey mustard sauce, smullen en vers!
De pub herbergt de derde oudste brouwerij van de oostkust: anno 1988, ja u leest het goed NEGENTIEN88. Tot zover geschiedenis.
De meesten bestellen dan ook een lokaal biertje om te drinken. De Burly Irish Ale klinkt wel goed. En zoals Anke loopt te verkondigen: Wanneer zegt Roos nee tegen een pint? (Waar haalt ze het toch??), drink ik er ook enen.
Omdat het eten ons zo goed bevallen is en het café er best nog gezellig uitziet (wat english/irish pub achtig) drinken we er nog enen. En daar ga ik in de fout. Ik bestel Mick’s Smoked Stout: op papier klint het goed, in werkelijkheid is het een zwart bier (à la guinness) dat smaakt naar: Grill chips. Really disgusting, eerst een fletse biersmaak met als nasmaak gerookte bucht in je mond. Bah. Vlug naar binnen werken dus en beetje blussen met water en een slok van Anke’s Curaçoao Wit, een belgian-style witbier dat toch ook niet helemaal te vergelijken valt met Hoegaarden. Ach ja, van bierbrouwer kennen ze toch niet veel.

Voldaan en moe (van heel de dag te rijden, vreem vreemd, of komt het van de twee pints, veel alcohol hebben we hier namelijk nog niet gedronken) keren we terug naar onze bedstee.
We pikken nog net het einde van Lord of the Rings mee (gisteren hadden we met zijn allen een groot stuk van film 2 zitten kijken, vandaag speelden ze film 3) en dan oogjes dicht en snaveltjes toe.
Morgen duiken we de natuur in: Adirondacks.