Op mijn vorige trips naar de US of A heb ik al enkele Nationale Parken bezocht. Stuk voor stuk ws de natuur daar prachtig en hebben we er mooie wandeltochten gemaakt.
Op mijn to see lijstje stond dan ook het enigste NP van New England: Acadia.
Hier zijn we dus aanbeland en vandaag hebben we een leuke hiking gedaan.
We vertrokken rond een uur of 10 am naar de supermarkt om wat voedsel en veeeel water in te slaan, want als er iets is dat ik vorige keer geleerd heb is dat je veel moet drinken, sterven van uitdroging is namelijk geen pretje.De zon straalde voor de eerste keer echt volledig en met drie rugzakken food and drinks vertrokken we. Elke bleef achter in het motel, ze heeft al vanaf dag 1 ongeveer enorme last van haar rug en een hinking trail up the mountain is dan niet aangeraden.
In Acadia ligt de hoogste berg van de oostkust: Mount Cadillac. Onze voettocht leidde langs The North Ridge Trail naar boven (1590 feet).
Man man, mijn conditie is er de laatste jaren toch niet op verbeterd. Gezweet en gepuft hebben we, maar de views waren fantastisch! De tocht naar boven was een goede 3.5 km lang, piece of cake dus eigenlijk. Daarom besloten we langs de South Ridge Trail af te dalen, zo moesten we ook niet op onze voetstappen terugkeren.
Dimi was zo sympathiek om de auto en Elke te gaan halen en ons dan te staan opwachten beneden.
Het zuidelijk pad leidde ons langs rotsvlaktes en stukken woud met zeer veel boomwortels.
In totaal hebben we zo'n 10 km gewandeld. Acadia is wel een toeristisch trekpleister want er was veel volk, vooral op de top van de berg: je kan er namelijk ook met de auto heen, perfect dus voor those lazy Americans.
Na de tocht, tijd om ons te verfrissen in Echo Lake, een meer tussen de heuvels van Acadia. Het water was wel wat koud maar the boys hebben hun toch volledig gesmeten.
Van al dat sportief gedoe waren de magen beginnen knorren en wat beter dan, goed Diner-food om de hinger te stillen?
Denny's (één of andere diner-chain) was the place to be and to eat, vooral voor de locals en de 55+'ers.
En dat we honger hadden hebben ze geweten, de serveerster kwam op het einde met een doggy-bag af, maar er was niets meer over om in te steken en daar keek ze toch wel even van op.
De rest is nu nog gaan mini-golven by night, maar ik had daar niet zo'n zin in. Dus zit ik hier nu op het gemakske on the porch van ons motel. Een computer met internet, een televisie met veeeel posten en een douche: meer heb ik niet nodig om even te ontspannen.
De pintjes staan koud, de wijn zit in the fridge en straks wordt dat dus nog een slaapmutsje. We voelen ons hier soms wel illegaal als we met ons pintje buiten zitten, we vragen ons dan af of we het niet in een brown bag moeten verstoppen. Maar eigenlijk zitten we in onze tuin, dus dat is privé-terrein, logischerwijs. (Amerikaanse logica is wel niet altijd logisch, dus wie weet overtreden we de wet.... sssspannend)
Zo een dagje natuur, doet je trouwens volledig de drukte van New York vergeten.
Ik voel me wel in mijn nopjes en heb even geen behoefte aan steden en drukte, gelukkig zittenw e nog enkele dagen in Maine, New Hampshire en Vermont: drie groene staten!
Adirondacks, een grooooot (kijk maar eens op een kaart van Noord-VS) 'park' staat ook nog op ons programma, dus even nog rust genoeg.
Tom heeft vandaag trouwens de perfecte imitatie van de Maine Lobster gegeven: zijn armen zijn roodverbrand, hoewel hij hem het meest ingesmeerd heeft. Vreemde zon toch hier ;-).
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment