Dag 5: Cruisin’ with my favourite gang

Bye bye Connecticut, Hello Rhode Island
De derde staat deze reis. Dat doet me eraan denken dat ik nog magneetjes moet komen ‘for on the fridge’, mijn doorreisde staten zullen zeker verdubbeld zijn deze reis. New England alleen beslaat al zes staten. De bakermat van de Verenigde Staten.

Onze tocht begint met een ontbijtstop bij dunkin’ donuts, meer details in Dimi’s blog.
Na onze cup of joe (weak joe that is) op naar Mystic, ook wel bekend van de film Mystic Pizza met een jonge Julia Roberts) Eigenlijk is het wel grappig dat we ongeveer om de stappen hier kunnen zeggen: dat is van die film of die serie of .... alles is hier terug te brengen op wat wij op TV zagen. Het is ‘net als in de films’, maar hier is het ‘echt’.
Mystic is een toeristenval, toch voor ons van de oude wereld. Het Museum of America and the sea is waarschijnlijk zeer leerrijk voor de high school kids maar wij hebben er geen boodschap aan en zeker geen geld voor over.
Op naar Newport dan, gelegen op een eiland
Onder Providence in d eLong Island Sound.
Newport is the place to be for the rich, of dat was het toch. Nu is het een toeristische trekpleister.
Elke, Tom en ik besluiten de lokale heritage te steunen en bezoeken The breakers ofte the Vanderbilts Mansion. Het buitenverblijf van Mr. Cornelius en Mrs. Vanderbilt. Cornelius Vanderbilt III was een rijke railroadmagnaat die in New York woonde (eind 19de – begin 20ste eeuw) in een huis met 165 kamers op Fifth Avenue aan Central Park. Zijn huis hier is wat meer bescheiden: 70 kamers, velen met prachtig uitzicht op de Oceaan.
Het interieur is...kitsch. Renaissance geïnspireerd, grote hal met balkon rond, een loggia om van de zon te genieten, slaapkamers alom, baden waarin water uit de Oceaan gepompt werd, een billiartkamer, grote keuken,... Vele meubels en decoraties komen uit Europa, voornamelijk Parijs. Het leven van de rijken toen zag er namelijk zo uit: ’s winters in New York waar de man de zaken behartigde, in de lente enkele weken naar Parijs voor de seasonal shopping en dan in de zomer een aantal maanden naar het buitenverblijf. Bedienden en zilverwerk verhuisden telkens mee.
Het doet me denken aan de boeken van Edith Wharton (the House of Mirth bijvoorbeeld).
Ik bedenk ook dat er toentertijd inderdaad veel gelijkenissen waren tussen de ‘New Englanders’ en de Britten: indertijd had de jetset ook huizen in London en buitenverblijven in de country of omgekeerd, een beetje Sense and Sensibility achtig. We zitten hier trouwens in de streek waar veel Amerikaanse schrijvers opgroeiden of verbleven: Nathaniel Hawthorne, Edith Wharton, Harriet Beecher Stowe, de schrijver van Tom Sawyer (zijn naam ontsnapt me even),... Tijd om nog eens een klassieker te lezen wanneer ik terug ben. American Literature ten top dus.

The Breakers bevalt me wel, ik verdwaal even in gedachten en zie me er al ‘buitenverblijven’, terug naar het nu zien we ons daar al een hippe party geven!

Tijd om wat verder te rijden, van het eiland af en richting Cape Cod, over het algemeen is de route duidelijk te volgen, maar we moeten toch enkele U-turns maken en zien sommige parkings van meerdere kanten.

De weg is hier neit geplaveid met motels zoals in het Westen, maar dat wisten we wel.
Bij de eerste stop (de Comfort Inn) horen we dat het ons 130 dollar per twee personen zou kosten, verder zoeken is de leuze.

We gaan van de Interstate af en volgen de provinciale weg langs malls, fastfoodrestaurants, chiropracters, pet hospitals, wall marts, k-marts, .... tot in Fairhaven. De Huttingston Motel lijkt ons wel iets. Het is eens geen chainmotel en heeft een parkje met tafel in het midden. De prijs valt ook best mee. Drie kamers (one kingsize, one king and queensize and one with two full sizes). Time to check in and go out to dinner.
Dinner wordt fastfood aangezien we hier in het shoppingmall district zitten.
Wendy’s wordt het, the restaurant with old-fashioned hamburgers. Old Fashioned they are. Omdat er niets vegetarisch is stoppen we even verder nog eens bij Burger King zodat Elke ook kan eten. The boys eten nog een big whopper als dessert, ik hou het bij een slap bakkie koffie.

Na het eten zetten we ons gezellig in de ‘tuin’ om de volgende dag te bespreken en de financiën eens te bekijken.

De gesprekken gaan alle kant op en vaak valt de zin: dit is toch een vreemd land.
We hebben bijvoorbeeld zin in een pintje en Dimi en Dirk rijden naar de 7/11, waar ze te horen krijgen dat we hier in Massachussetts zijn (onze vierde staat!) en dat drank enkel in de licquor stores te verkrijgen is, die is natuurlijk al lang gesloten. Waarschijnlijk zouden we in de Wall Mart wel nog aan één of ander geweer geraakt zijn om hardhandig aan pintjes te geraken. We testen het niet uit.

Morgen staat Cape Cod op het programma en dan doorrijden naar Noord Boston.

De oostkust is inderdaad anders dan de westkust, ik maak nog geen vergelijkingen, dat is voor thuis. Wat ik wel beetje ‘schizofreen’ vind, is om door New England te rijden, langs de koloniale huizen, lezend over de geschiedenis en cultuur en dan op te kijken en grote malls te zien.
Natuurlijk zullen we nog gezellige vissersdorpjes tegen komen en woeste kusten en misschien zelfs wat verlaten wegen, wie weet in het ruwe Maine. Maar de Amerikaanse consumptiemaatschappij is overal aanwezig.

Ik spring beetje van de hak op de tak, maar het is soms moeilijk om ’s avonds alle gedachten van de dag neer te pennen.

Ondertussen dus al twee motels zonder internet, the horror ;-), dus nog niets nieuws kunnen posten. No worries, alles wordt bijgehouden. Wat wel altijd aanwezig is de televisie. Hiernaast me liggen Jan en Dirk uitgebreid te lachen met re-runs van Frasier en ... the Golden Girls, blijven de Amerikanen beetje steken in history?

Ik ga even wat zappen en dan tijd om de oogjes te sluiten.
Rest is voor morgen, wanneer we op weg gaan naar nieuwe avonturen!