Dag 7: Beantown, USA

Vandaag staat Boston op het programma!
The boys rijden eerst naar de Dunkin’ Donuts om een gezond Amerikaans ontbijt: bagels en cream cheese, njammie.
We zijn van plan naar Salem te rijden en daar de trein naar downtown Boston te nemen. We verdwalen echter een beetje en belanden in Middleton, Mass. Waar we de weg vragen naar Salem. Blijkbaar zijn er hier enkele Salems in de buurt (maar geen waar we de days of our lives zouden beleven), want de lady spreekt constant van Salem, Mass.
We besluiten dan maar recht naar Boston te rijden en ons aan een metrostation te parkeren om zo de stad in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan-, parkeerplaats gevonden aan the North Station en twee haltes verder staan we aan het stadspark (Boston Common).

Aah, Boston, stad van Ally McBeal, The Practice, Boston Public, Boston Legal (overduidelijk dus dat David E. Kelley een echte Bostonian is) en... Cheers natuurlijk, where everybody knows your name. Dat wordt de eerste stop: het café (exterior) van Bostons bekendste pub gaan opzoeken. Het blijkt niet ver te zijn. We keren terug langs State Hill, langs het Capitool van Boston, zijn gouden koepel wordt prachtig weergegeven in het laatste shot van The Departed. Andere films die te linken zijn aan Boston, zijn, jawel Legally Blonde (I did not know), Mystic River en Good Will Hunting.

Maar genoeg populaire cultuur!
Boston is de bakermat van de VS, op naar het verleden dus.
We gaan de Freedom Trail volgen. Een wandeling doorheen de stad die ons naar 16 verschillende historische plaatsen zal brengen.
De Freedom Trail kan ook getiteld worden: hoe ontdek ik een stad zonder mijn hoofd te gebruiken, het pad bestaat namelijk uit een rode lijn op de grond (geschilderd of met stenen aangeduid) die we moeten volgen. Alhoewel er hier en daar tweesprongen zijn die ons soms in de war brengen.

De belangrijkste sites op de tour zijn Old South Meeting House, waar de vaderen van de revolutie hun leuze ‘No Taxation Without Representation’ lieten horen en een menigte verzamelde om naar de haven te trekken voor hun Tea Party, de First Public School in the US, Paul Revere’s huis en de North Church waar hij de lantaarns liet branden om te laten weten van waar de Engelsen optrokken om hen te bestrijden (One if by land, two if by sea – dat dan de Charles River betekende).

Boston ademt geschiedenis uit, al is het dan geen verre geschiedenis voor ons, mensen uit de Oude Wereld.

De stad is ook meer Europees dan gelijk welke stad ik al bezocht heb hier. Kleine straatjes kronkelen de heuvel op, oude tavernes en pubs staan naast modernere winkels en flatgebouwen (geen skyscrapers zoals in NY) We vinden het allemaal vree gezellig.

Op de Quincy Market eten Tom en Elke een pretzel, typisch Amerikaans.
Je kan moeilijk door de Market lopen zonder honger of zin te krijgen, de het ene eettentje na het andere probeert ons te verleiden met geuren en kleuren en smaken. Werkelijk alles is hier te krijgen vna oesters pver chicken teryaki tot Irish food en ijsjes in alle kleuren.
Tom rond zijn lunch af met een Boston Barker Deluxe: een hotdog met chili, cheese and onion. I'm gonna walk on the wild side en proef er eens van.
Disgusting is het woord. Bonen in de chilisaus (Boston is niet voor niets de bonenstad), gesmolten american cheese er boven op en als je erin bijt: no taste, enkel een vettig gevoel.

Na de populaire, historische en gastronomische cultuur tijd voor de consumptie-cultuur: shopping!
We spreken af om 7.15 pm in het park zodat ieder zijn ding kan doen. Dimi en Dirk trekken naar de Esplanade om nog wat in het groen te zitten, terwijl de rest de winkels op zoekt. Voor mij betekent dat: Borders! Eén van mijn favo winkels: boeke, tijdschriften, cd’s en dvd’s! Ik kan me er best een uur in bezig houden en met toch niet teveel naar buiten gaan, wat Amerikaanse filmtijdschriften en een boekje over Katharine Hepburn.
Enkele uren ervoor heb ik trouwens in Macy’s de perfecte schoenen gevonden voor op Veerle en Filip hun trouw binnen twee weken!
Mama, je moet de foto maar eens onder mijn kleedje leggen om te kijken af ze er echt zo goed bij passen als in mijn hoofd ;-)

Wanneer we elkaar weer ontmoeten en the gang volledig is, trekken we naar de North End (het Little Italy van Boston) om een hapje te eten.
Het Italiaans restaurant waar we binnenstappen is een voltreffer: vriendelijke bediening, stoffen servietten en tafelkleed en lekker eten.
We stoppen wat verder in de straat nog voor cannoli take away, een typisch Amerikaans-Italiaans dessert.

Om de avond af te sluiten gaan we naar de film: The Bourne Ultimatum speelt hier al! Dirk, Anke en Tom moeten de film niet zien, dus zij gaan op het gemak eentje gaan drinken, terwijl wij dus naar Loew’s Theatres trekken. Tijd voor wat bedrijfsspionage!
Amerikaanse cinema’s zijn toch wat ouderwetser dan de moderne, high tech multiplexen bij ons. Maar de Hollywood sfeer hangt er wel.
Àlleen de snacks trekken op niet veel: gezouten popcorn met gesmolten boter, bah, en als top of the bill een blueberry frozen fanta: oftewel blauwe chemicaliën in een beker, disgusting.
De film is wel goed, 1 en 2 waren natuurlijk nog iets beter, as usual, Jason Bourne finally finds his identity, en meer zal ik er niet over zeggen.
Na de film, het is ondertussen al half één gaan we op weg naar de auto, aangezien de T niet meer rijdt, te voet. Zo ver staat hij niet, Boston lijkt echt niet zo groot te zijn.
In het park liggen wat zwervers te slapen en hier en daar zien we een blauw politielicht maar onveilig lijkt het niet echt. We zijn met zeven en als ze ons geld willen krijgen ze het.

Twintig minuutjes rijden en we zijn in onze vertrouwde Motel 6. Check out time is noon, dus dat wordt eindelijk eens beetje uitslapen.

Morgen staat Salem, het heksenverbrandingsstadje op het programma. Daar speelt Nathaniel Hawthorne’s The Scarlet Letter zich af en zijn er dus werkelijk vrouwen verbrand. Ze schijnen het na te spelen voor de toeristen, ik ben benieuwd.
Vanaf morgen trekken we ook noord, op naar de natuur. De volgende grootstad die we zullen zien is Philadelphia volgende week.
De natuur zal ons wel goed doen denk ik, iedereen wil wel wat rust.