Virus of the mind the sequel

Mijn intentie om Amerikaanse literatuur te lezen is al goed begonnen.

Vandaag heb ik Slaughterhouse 5 gelezen van Kurt Vonnegut en ik was onder de indruk.
Anke heeft het boek mee en ik was er uit nieuwsgierigheid in begonnen.
Ik kon het bijna niet aan de kant leggen.
Ik raad het boek ten stelligste aan. Zelfs aan zij die niet graag lezen (het is amper 154 blz lang)

De sprongen in de tijd, de anekdotes over het bombardement van Dresden of de sci-fi stukken over de alien abduction maken het verhaal interessant en boeiend.

Ondertussen begin ik de malls beetje beu te worden. Op één of andere manier passen ze hier niet zo, of toch niet in zo'n grote mate als we ze tegenkomen.
Om de 10 minuten komen we wel een nieuwe dunkin' donuts (je zou gaan denken dat Amerika echt runt op dunkin's), K-Mart, Wendy's , Staples en Sears tegen.
Back in the west was het normaler om na miles te rijden een shoppingmall tegen te komen. Hier kom je er 10 in een dozijn tegen.
Ik kan er in komen dat Filip meer zijn hart verloren heeft aan de Westkust en de Midwest (I don't judge want tot nu toe is de Oostkunst me nog niet tegengevallen enzoals ik gister zei: ik ga niet vergelijken), alles ligt hier inderdaad dichter op elkaar en daardoor lijkt alles drukker.

Na een portie literatuur kan ik weer even genieten van de series, hoewel de reclame ook op mijn systeem begint te werken (oei oei ben ik Amerika beu ;-), no way), ik moet dan teveel moeite doen om wakker te blijven tot het volgende blok. Wat dus meestal eindigt in het verstand dat zegt: Rosie, sweet dreams.

But I'm really having a ball, ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe vermoeid en geïrrriteerd ik was voor de reis wegens drukke werkdagen en auto-troubles. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat het dagelijkse leven hierna weer begint.
In mijn hoofd ben ik al plannen aan het maken om als ik terug ben boeken te lezen, films te bekijken, te monteren, foto's te selecteren, verslagen uit te breiden, volgende reizen te plannen,... Ik mijn hoofd zal ik zeeën van tijd hebben, laten we die gedachte nog even behouden.
Het is zalig om hier te zijn en even in een soort niemandsland te leven.