Filmpjes

Enkele filmpjes:
Den besten eerst: Made by Dimi!



Dan enkele experimentjes van mezelf:






And last but not least another Dimimovie:


Dat was het dan, de reis zit er op, het is veeeeel te snel gegaan.
Ik ben momenteel aan het afkicken van de slechte dingen (het eten vooral), maar ook van de goede (het gezelschap vooral en het vakantiegevoel)

Het was ongetwijfeld één van de beste reizen die ik al gemaakt heb!

Enkele aanvullingen

Enkele details die me te binnen springen:
- Vertrek: 15 aug des nachts bij Elke en Dimi in Ledeberg. ik kwam rechtstreeks van het werk en van mijn auto in de garage af te zetten, de excitement van het vertrek maakte me wakker, maar toen we in London een uur op de tarmac stonden te wachten, was ik toch wel prompt vertrokken. (Nog best, zo ergerde ik me niet aan het wachten). De vlucht was een mengling van wegdommelen en filmpjes bekijken (becoming jane en goodbye bafana, die laatste tot 3x toe opnieuw begonnen en niet ver geraakt)

- Aankomst JFK: ontdekking van de verloren bagage, damn, en ontdekking van de warme temperaturen en de airco.

- 28 aug:rafting on the scarandaga,uit volle borst zingt heel de rivier happy birthday voor Anke,oh real American entertainment!

-Wicked: In NY was het ons niet gelukt,maar toevallig liepen we in Philadelphia en zagen we banners hangen van wicked.
De show wordt ook opgevoerd in Philly!
Jan en ik waren onmiddellijk enthousiast! Elke en Dimi onmiddellijk niet (geen musical liefhebbers, no hard feelings, des goûts et des couleurs) de rest was geïnteresseerd tot bepaalde prijs.
Om 5.30pm begon de verkoop van de 'obstructive tickets' voorafgegaan door een loterij. Tickets konden verkregen worden voor 30 dollar, wie de loterij won kon max 2 tickets kopen vor 50 dollar.
Het spannende ogenblik van de loterij was snel voorbij, geen van ons was een winnaar.

Maaarrrr voor 30 dollar konden we wel nog ticketten verkrijgen!
Tom, Anke en Dirk zagen het voor die prijs ook wel zitten! Gelijk hadden ze want de mensen die rond ons zaten, hadden zelfs 80 dollar neergeteld voor hun zitjes.

Nadat we onze ticketten hadden was het al 5.30 pm. Elke en Dimi zaten in een totaal ander stuk stad, dus we zijn gewoon nog een koffie / iced tea gaan drinken in our beloved starbucks en tegen 7pm waren we aan the academy of music voor een avond vol spektakel!

Onze obstructive views vielen goed mee.
Jan kon enkele rijen naar voor gaan zitten (tot een kwartier voor de pauze, wie komt er nu zo laat toe??) ik zat zowiezo goed, Anke kon rechtstaan op haar rij en Tom en Dik konden hun gezichtsveld ook goed benutten.

Ik kende de musical al en ze heeft me niet ontgoocheld.
Zowiezo zal een broadway versie misschien nog dat ietsje meer hebben, mar on broadway is het ook al niet meer de oorspronkelijke cast, so what does it matters?
Ik heb er van genoten!
en de rest ook denk ik, Jan ging direct erna voor de poster en cd (de poster is inderdaad mooi!)

En met zijn allen gingen we op zoek naar de rest die aan het barhoppen was.
Van een soort of irish pub naar de Amerikanen hun stamcafé, waar we niet veel betaalden, voor toch een aantal pinten, amerikanen leerden kennen, elkaar beter leerden kennen (met slechte en goede kanten, zo is het in het leven ;-) en uiteindelijk was het alleen maar water) ; vergelijkingen maakten tussen België-VS/Gent-Philly, mensen uitnodigden naar Gent, pintjes bleven bestellen, ...
Tot het toch eens bedtijd werd. We zaten nog een eindje van onze slaaplaats en Dimi, Jan en Dirk lieten prompt een taxi stoppen. Tom, Anke en ik zagen het volledig zitten om een frisse wandeling te maken en begeleid door VJ trokken we op pad.
Na een poos en een fikse trot konden we in ons bedje kruipen en vielen we als een blok in slaap.

Dag 17: So Long, Farewell, Auf Wiedersehen, Adieu

Zaterdag 1 september: onze laatste dag op Amerikaanse bodem.

Om 7pm moeten we op de vlucht zitten vanuit JFK naar LHR, dus eerst nog wat mijlen te overbruggen.
Merz, VJ en Michelle brengen ons naar het treinstation in Philly, daar springen we op de New Jersey Transit naar Trenton.
In Trenton moeten we dan de NJT naar Penn station New York hebben. Dirk moet er een halte vroeger af want hij vliegt vanaf Newark.
In Penn station moeten we de Long Island RailRoad nemen naar Jamaica en vandaar de Airtrain naar JFK.

Zo gezegd zo gedaan: om 1pm nemen we onze eerste trein die enkele minuten vertraging heeft, waardoor we onze snelle aansluiting in Trenton missen. Wachten dan maar op de volgende.
Vanuit Trenton vertrekt die om 3pm.
De rit duurt beetje lang en langzaam begint onze frank te vallen dat we ons misschien wel eens zullen moeten haasten om tijdig op de luchthaven te zijn.

In Penn station crossen we dan ook naar de LIRR, het is dan al 4.50 pm en de rit naar Jamaica duurt ong 20 min volgens de conducteur.
Af en toe overvalt ons een stress gevoel, bij de één al meer dan bij de ander. Ik vind het allemaal spannend en zie mezelf nog een dagje langer blijven omdat we de vlucht missen. Zen, allemaal. Elke zou er ook geen probleem mee hebben omdat ze maandag toch nog niet moet werken, Anke idem, maar de stress slaat daar dubbel toe als ze beseft dat we dan een nieuw ticket zullen moeten kopen.

Van de LIRR naar de Airtain, terminal 7, de moed zit er nog in het is ondertussen 5.36pm. We sprinten de terminal binnen en staan.... pardoes aan een lange lange incheck rij van British Airways.
Ergens klopt iets niet. Ons vliegtuig vertrekt over anderhalf uur en volgens de stewards moeten we gewoon beginnen aanschuiven, aan een rij met duuzend wachtenden voor ons.
Nu ja, veel anders kunnen we niet doen, behalve een karretje zoeken om de bagage op te leggen.
Uiteindelijk heeft BA door dat er nog een aantal passagiers voor de 7pm vlucht staan aan te schuiven en laten ze ons voorsteken.
Voordeel: gezonde stress en toch op de vlucht, met een minimum aan wachttijd (van de check in was het naar de douane naar de gate en het vliegtuig op)
Nadeel: we zitten allemaal verpreid in het vliegtuig. Anke, Dimi en ik zitten nog telkens voor elkaar, maar Tom zit in een heel ander deel en Elke aan de overkant van de gangpaden.
Ander nadeel: onze televisieschermpjes werken niet, het wordt dus een lange vlucht... hoewel ze maar 5u45 duurt (veel korter dan in het doorgaan)

Overstap in London Heathrow, waar we juist tijd hebben om nog eens een security check door te gaan (waarom vragen we ons eigenlijk af want we komen vanop een vliegtuig waar we reeds door een controle gegaan zijn en we kunnen nergens anders heen) en iets te eten in de prêt à manger: boterhammen! met echt 100% orange juice (want in de States is het 100% fruit juice met additieven...)

In Brussel (11u) staan Katty, Dirk (die om 8u 's ochtends aangekomen is) en Pieter ons al op te wachten om ons naar Gent te brengen, de schatten!

En zo is er een eind gekomen aan de roadtrip. Het was fantastisch!
Ik zal even moeten wennen aan de rust hier en niet meer in zo'n bont gezelschap te vertoeven.
Maar eerst straks een lekkere Belgische maaltijd met zijn allen, omdat we nog niet genoeg gegeten hebben op reis!

einde van deze blog, ik zal denk ik vanavond of morgen nog een laatste post doen met details en verhaaltjes die ik vergeten ben erop te smijten, ik doe ook mijn best wat filmpjes op You tube te zetten en zo wordt dit een mooie technologische herinnering!

Dag 16: I'd rather have a Lager than an Ale

Onze laatste dag in Philly en in The States brengen we door met rondhangen.
We wandelen downtown met Merz en VJ naar The Gallery: een shoppingmall en de Reading Market: een overdekte markt met allemaal standjes met vers eten.
Elke en Dimi kopen er levende verse peanutbutter van de Amish die vanuit Lancaster hun spullen hier komen aanrpijzen.

Omdat de ene al wat meer zin heeft om te shoppen dan de ander, splitsen we ons. Van deze keer gaan de boys de winkels afschuimen: Jan en Dirk trekken naar South Street (en er voorbij want ze waren misgewandeld) terwijl wij terug richting appartement wandelen.
Elke wil nog naar Trader Joe's om een hele voorraad Amerikaans lekker in te slaan en wij stoppen met de overigen in de Whole Foods Market (een gezonde supermarkt!) waar Dimi ingredienten koopt om een dessert te maken.
's Avonds staat ernamelijk BBQ op het programma bij Michelle, Merz's vriendin die twee huizen verder woont.

We lopen ook nog snel even langs bij de licquor store om niet met lege handen toe te komen.
(Beetje vreemd maar in Pennsylvania kun je enkel wijn en sterke drank in licquor stores kopen en bier in beer stores.)

Tegen zeven uur zitten we met zijn allen gezellig in de achtertuin te wachten op de overige uitgenodigden.
Het is eveneens tijd om onze Belgische cadeau's te verdelen onder VJ, Merz, Joe en Michelle. Als bedanking voor hun hartelijk en warm ontvangst.

De BBQ is - hoe kan het ook anders - typisch Amerikaans: hotdogs en steaks.
Dimi zijn chocolade soufflés zijn heerlijk en iedereen is onder de indruk van zijn kookkunsten en de Americans hebben als verrassing nog een echte verjaardagstaart voor de drie jarigen: Tom, Dimi en Anke!

Er is veel volk en de gesprekken gaan vaak over vergelijkingen tussen beide landen. We hebben de indruk dat er volgend jaar wel eens een heleboel Philly-people op de Gentse Feesten zou kunnen rondlopen.

Rond een uur of twee (denk ik toch) trekken we naar binnen om geen geluidsoverlast te veroorzaken en spelen we een spelletje American Trivial Pursuit, de ene vraag al beter op te lossen dan de andere.
Later dan gedacht gaan we huiswaarts: morgen namelijk niet te laat opstaan want de terugtocht staat op het programma.

Dag 15: A Wicked Day!

Niet veel tijd om te schrijven, daarom deze kernwoorden:

uitslapen - brunch met VJ's parents - wandeling door de stad - Wicked off broadway! - Bar - Torpedo's - nachtelijke wandeling huiswaarts

En nu genieten van de laatste dag hier, snif.

Discover Stephen Schwartz!

Dag 14: The Streets of Philadelphia

Vandaag vroeg opstaan (8pm, oh my goid so early) omnaar Philly te rijden.
Het plan is dat we de auti afzetten aan de Int'l Airport en dan naar VJ's en Merz' appartement gaan (ze wonen in hetzelfde gebouw en we mogen in hun appartementen slapen, how nice!)

Onderweg niet veel stoptijd, we moeten namelijk tijdig in the city zijn want vanavond staat the ballgame op het programma.
Om drie uur zijn we in the city of brotherly love en rijden eerst naar the building om onze valiezen af te zetten.

Discover Will Smith!

De appartementen zijn groot! en gezellig!. Merz' woonkamer is in de kelder, hij heeft een grooot scherm en een projector om naar films te kijken, cool!

Tegen een uur of 6 vertrekken we naar het stadion.
De sfeer op een baseballgame is relax. Geen hooligans, fans van de verschillende ploegen zitten door elkaar, 'vriendschappelijk',...

Van de regels van baseball kennen we neits, dus de Amerikanen leggen het ons uit. De basis regels zijn niet moeilijk (tegen de bal proberen slaan en -naar de bases lopen) maar sommige spelregels lijken ons toch vreemd.
Nu ja, het is wel leuk om eens een baseball match te zien.
Al duurt die drie uur, het verveelt niet (er is ook veel te doen rondom het veld, eetstandjes genoeg bijvoorbeeld)

The Phillys winnen! Bij het terugrijden staan we even in de file.

Dimi en VJ hebben nog honger dus trekken ze met de girlfriends naar de Taco Bell.
De rest van ons is echter beetje moe en na nog beetje babbelen en proberen filmpje kijken vallen we allemaal in slaap.

Dag 13: it keeps getting better

Deze voormiddag/middag avonturiers gespeeld: we zijn gaan raften op de Scandaga River!
Vreed plezant, zelfs Elke onze natuur-is-leuk-vanuit-de-auto en "Hiking? I hiked 5th Avenue"-girl heeft zich volledig geamuseerd.

De rivier was niet al te wild, maar genoeg stroomversnellingen om nat te worden en af en toe wat kalmer water waar we konden zwemmen. In het water merkte je trouwens dat er redelijk wat stroming op de rivier zit, stroomopwaarts zwemmen resulteerde dan ook in een blijven trappelen ter plaatse.
En terug in de boot getrokken worden, had volgens Jan iets weg van een geboorte. Vandaag zijn we dus herboren geweest!

Na de raft beloonden we our guide Judy zelfs met Belgische chocolade (een pot cote d'or choco die in de auto lag om aan Vijay en companie te geven), want de Belgian Chocolates zijn echt overal bekend.

Nu is de rest naar de Wal-Mart om eten, we gaan een lekker gezonde lunch houden in de gazebo: veel groentjes en fruit en hopelijk echt brood en echte kaas, want de meeste charcuterie is hier geflavored aan alle kanten. De hesp is zelfs niet gerookt maar met smoke-flavour bewerkt. Those healthy Americans toch.

De zon schijnt trouwens fel, eindelijk eindelijk echte zomer!
Ondertussen weten we dat het weer in België nog altijd kwakkelt, ha ha in your face darlings!
En dat de politiek nog meer kwakkelt, hoe zal dat aflopen.

Morgen naar Philadelphia, vroeg vertrekken want om 7pm hebben we tickets voor the ballgame: Philly's against the Mets. Real life Baseball! Wat zal dat geven? Ik ben wel benieuwd.
Wat er vanmiddag op het programma staat is nog niet bekend, maar zal wel nog genieten van de natuur en het aangename gezelschap zijn.

Land of the Free

Gisteren weer iets beleefd, ha die hypocriete Amerikanen toch.
In de Wal-Mart opzoek naar eten voor Anke en ik, kochten we een 12-pack pintjes.
Aan de kassa aangekopmen had Anke haar Belgische pas al bovengehaald, maar blijkbaar is die niet geldig hier. Toen toonde ik mijn Internationale pas, maar omdat Tom en Anke geen internationale pas meehadden mochten we de piontjes niet meenemen.
Elke die nog ergens in de winkel liep, heeft dan met haar internationale pas de pintjes gekocht aan een andere kassa.

Vreemde zaken toch, maar geweren kun je vanachter in de winkel waarschijnlijk wel aanschaffen.

De leuze van New Hampshire is trouwens 'Live Free or Die'
hmmm ruiken we daar enige plagiaat van john McClane?

Dag 12: Vrolijke vrolijke vrienden

Vandaag verlaten we de Green Mountain State en nemen de ferry over Lake Champlain naar New York State en haar grootste natuurpark: Adirondacks (pronounced met de nadruk op 'ron'). De overtocht is prachtig, de zon schijnt stralend over het water, de bergen op de achtergrond,...

We zoeken eerst een motel aan de zuidkant van het park en belanden in de Budget Inn. Een typisch motel met een little pool en een gazebo om te lunchen.
Het is al twee uur dan. We hebben heel de Interstate 87 afgereden door het park en al kunnen genieten van mooie natuuruitzichten, maar nu is het tijd voor wat actie.

Adirondacks telt onnoemelijk veel meren en we pikken er Loon Lake uit, maar daar aangekomen kan het ons niet bekoren, rustig kabbelend water en veel kinderen erin. Doorrijden is de boodschap, misschien is een rivier wel leuker, meer stroming en zo.
Dus de volgende stop is de Hudson River, niet de eerste maal dat we ze zien deze reis, de Hudson stroomt namelijk ook door New York.
Hier is ze nog klein en ondiep met veel stenen.
Terwijl de rest zich aan de kant in het gras zet en legt, en enkelen een plons in het water wagen, trek ik er op uit om de rivier over te steken.
Het doet me op één of andere manier aan mijn broers denken, zij zouden dat ook doen, van steen naar steen springen, dooor het water baden en trots de overkant bereiken! So I go boldly where no one has gone before. Ik ben best in mijn nopjes.
Aan de overkant (waar het gras groener is) zet ik me even op een steen en aanschouw de natuurpracht, I love it!

Dimi komt me achterna maar is niet zo'n avonturier en plonst pardoes in het water: gevolg natte jeans en hemd. Maar hij bereikt wel de overkant. Dirk 'zwemt' er gewoon heen.

Terug aan de andere kant wordt er geopperd om een spelletje te spelen, iedereen is enthousiast. Het wordt 'Levend dammen'. In al mijn jaren chiro heb ik zelfs nog nooit van dat spel gehoord, maar het is leuk!
Verloop: twee teams (aan weerskanten van het veld) springen elk om de beurt met de voeten samen, wanner iemand een voet verzet of op de grond valt of een hand op de grond zet, ligt ie eruit. Doel: de voeten van iemand van de andere ploeg kunnen tikken en die zo uitschakelen.
We vliegen erin, drie tegen drie en telkens een scheidsrechter. Ambiance!
Na de variatie: 'levend dammen met de handen op de rug' schakelen we over naar Schipper mag ik overvaren, om af te sluiten met één twee drie piano (berg op dan nog).
We smijten ons volledig! O wat zijn we weer jong!

Eerder deze dag was ik nog aan het bedenken dat onze trip soms iets heeft van een kamp, vooral omdat Tom en Anke vele kinderliedekens kennen en beginnen zingen, vandaag heeft Tom ons bijvoorbeeld volledig ge-entertaind met zijn eigen creaties. (hoewel het voor sommigen niet entertainend was, ik vond zijn teksten hilarisch, absurd, onzinnig, nietszeggend en dus best wel grapppig) En bij het spelen zit de kampsfeer er volledig in!

Aangevuld met een pintje aan the riverside en een zonnetje in de ogen is het een perfect moment!
We draaien wel onze handdoeken rond de pint, bang dat de local sheriff ons zal arresteren.

Moegespeeld keren we motelwaarts terug met Dirk zijn Ipod in de radio: tunes van jeugd- en andere series! De snorkels, Airwolf, de muppetshow, vrouwtje theelepel, boesboes, passeren allemaal de revue.
Kennen jullie deze nog?

Discover Sylvester Levay!

Momenteel zijn Elke, Dimi, Tom, Dirk en Jan gaan eten in het steakhouse hier over de deur. Anke en ik hadden geen zin om mee te gaan. We gaan straks nog naar de supermarkt en daar koop ik wel een fris samengesteld slaatje, even geen zin in steaks of burgers of... andere bucht.
Ook even geen zin in een bediening die wel vriendelijk is maar o zo snel, waardoor je niet op je gemak kan eten, ik zet me straks wel op onze gazebo.

Eén van de leukste dagen flitst er dooor mijn hoofd, maar ik denk dat ik dat al bijna elke dag gedacht heb.
Morgen gaan we misschien gaan kayakken, canoën of raften: leve de sportievelingen, leve de natuur, leve onze kinderziel!

Dag 11: Hit the road.

Vandaag staat een hele trot op het programma. Van Acadia naar Adirondacks Nature Park. Van Maine door New Hampshire naar Vermont, einddoel Motel 6 in Burlington.
We beslissen de Interstate te nemen naar het zuiden en vanaf Portsmouth naar het Westen, lijkt ons iets sneller dan de us-roads naar het westen.
We zullen er nog 8 uur op rijden.
Vandaag is de eerste dag dat ik ook eens achter het stuur kruip. De afgelopen dagen was het niet echt nodig, Dimi en Jan waren des te blijer om te rijden, maar om het tempo er wat in te houden is drie chauffeurs toch beter dan twee.
Het is weer wennen aan die Amerikaans auto’s, mijn linkervoet moet niets meer doen en mijn rechterhand moet niet schakelen, easy dus. De speed limit is hier steeds 65 miles, wat neerkomt op nog geen 110 km/u en de Amerikanen zijn helemaal geen Fransen die in je gat plakken.

We stoppen ’s middags in een burger king langs de weg om een whopper te verorberen, Burger king is By Far de beste fastfoodtent! (Wat nog niet betekent dat het lekker is)

New Hampshire is een groene staat, de weg voert ons door gloeiende heuvels bedekt met dennenbomen. Vermont heeft al evenveel natuur te bieden.
Een verplichte stop voor we ons motel bereiken is de Ben And Jerry’s Factory in Waterbury, VT. We zijn net te laat voor de laatste rondleiding, maar omdat het zondag is werkt de factory toch niet dus veel missen we niet. We kunnen wel een lekker ijsje veroroberen (wat we natuurlijk onmiddellijk doen) en de Graveyard of Flavors bezoeken. Een kerkhof waar ter ziele gegaan smaken begraven liggen.

Rond een uur of zeven checken we in in ons motel in Burlington, we trekken meteen naar downtown B om te dineren. Burlington belooft de moeite te zijn. In de Rough Guide van New Angland (aka our roadtrip Bible) staat het zowaar op nummer één van bezienswaardigheden! Dat komt omdat Burlington een mengeling is van Amerika en Canada, van Montreal en Boston (Monston of Bosreal zijn nieuwe namen).
Via het Champlain meer heeft Burlington namelijk een rechtstreekse handelsverbinding met Canada.

We zijn nog net op tijd on the waterfront om de zon te zien ondergaan aan de Adirondack Mountains: prachtig en morantisch!
Burlington by night blijkt al mooi te zijn!
Daarna gaan we op zoek naar eten, zelf heb ik wel honger maar geen zin, het Amerikaanse voedsel komt me namelijk een beetje de keel uit.
We komen uit aan een parkje waar de Vermont Pub and Brewery is en besluiten het een kans te geven.
Lucky us! Het eten is waarlijk het beste dat we al gehad hebben. Ik kies de Vegetarian Rolli Polli, een wrap met verse spinazie, tomaatjes, feta, gegrilde rode paprika en honey mustard sauce, smullen en vers!
De pub herbergt de derde oudste brouwerij van de oostkust: anno 1988, ja u leest het goed NEGENTIEN88. Tot zover geschiedenis.
De meesten bestellen dan ook een lokaal biertje om te drinken. De Burly Irish Ale klinkt wel goed. En zoals Anke loopt te verkondigen: Wanneer zegt Roos nee tegen een pint? (Waar haalt ze het toch??), drink ik er ook enen.
Omdat het eten ons zo goed bevallen is en het café er best nog gezellig uitziet (wat english/irish pub achtig) drinken we er nog enen. En daar ga ik in de fout. Ik bestel Mick’s Smoked Stout: op papier klint het goed, in werkelijkheid is het een zwart bier (à la guinness) dat smaakt naar: Grill chips. Really disgusting, eerst een fletse biersmaak met als nasmaak gerookte bucht in je mond. Bah. Vlug naar binnen werken dus en beetje blussen met water en een slok van Anke’s Curaçoao Wit, een belgian-style witbier dat toch ook niet helemaal te vergelijken valt met Hoegaarden. Ach ja, van bierbrouwer kennen ze toch niet veel.

Voldaan en moe (van heel de dag te rijden, vreem vreemd, of komt het van de twee pints, veel alcohol hebben we hier namelijk nog niet gedronken) keren we terug naar onze bedstee.
We pikken nog net het einde van Lord of the Rings mee (gisteren hadden we met zijn allen een groot stuk van film 2 zitten kijken, vandaag speelden ze film 3) en dan oogjes dicht en snaveltjes toe.
Morgen duiken we de natuur in: Adirondacks.

Dag 10: Personal highlight

Op mijn vorige trips naar de US of A heb ik al enkele Nationale Parken bezocht. Stuk voor stuk ws de natuur daar prachtig en hebben we er mooie wandeltochten gemaakt.
Op mijn to see lijstje stond dan ook het enigste NP van New England: Acadia.

Hier zijn we dus aanbeland en vandaag hebben we een leuke hiking gedaan.
We vertrokken rond een uur of 10 am naar de supermarkt om wat voedsel en veeeel water in te slaan, want als er iets is dat ik vorige keer geleerd heb is dat je veel moet drinken, sterven van uitdroging is namelijk geen pretje.De zon straalde voor de eerste keer echt volledig en met drie rugzakken food and drinks vertrokken we. Elke bleef achter in het motel, ze heeft al vanaf dag 1 ongeveer enorme last van haar rug en een hinking trail up the mountain is dan niet aangeraden.

In Acadia ligt de hoogste berg van de oostkust: Mount Cadillac. Onze voettocht leidde langs The North Ridge Trail naar boven (1590 feet).
Man man, mijn conditie is er de laatste jaren toch niet op verbeterd. Gezweet en gepuft hebben we, maar de views waren fantastisch! De tocht naar boven was een goede 3.5 km lang, piece of cake dus eigenlijk. Daarom besloten we langs de South Ridge Trail af te dalen, zo moesten we ook niet op onze voetstappen terugkeren.
Dimi was zo sympathiek om de auto en Elke te gaan halen en ons dan te staan opwachten beneden.
Het zuidelijk pad leidde ons langs rotsvlaktes en stukken woud met zeer veel boomwortels.

In totaal hebben we zo'n 10 km gewandeld. Acadia is wel een toeristisch trekpleister want er was veel volk, vooral op de top van de berg: je kan er namelijk ook met de auto heen, perfect dus voor those lazy Americans.

Na de tocht, tijd om ons te verfrissen in Echo Lake, een meer tussen de heuvels van Acadia. Het water was wel wat koud maar the boys hebben hun toch volledig gesmeten.

Van al dat sportief gedoe waren de magen beginnen knorren en wat beter dan, goed Diner-food om de hinger te stillen?
Denny's (één of andere diner-chain) was the place to be and to eat, vooral voor de locals en de 55+'ers.
En dat we honger hadden hebben ze geweten, de serveerster kwam op het einde met een doggy-bag af, maar er was niets meer over om in te steken en daar keek ze toch wel even van op.

De rest is nu nog gaan mini-golven by night, maar ik had daar niet zo'n zin in. Dus zit ik hier nu op het gemakske on the porch van ons motel. Een computer met internet, een televisie met veeeel posten en een douche: meer heb ik niet nodig om even te ontspannen.
De pintjes staan koud, de wijn zit in the fridge en straks wordt dat dus nog een slaapmutsje. We voelen ons hier soms wel illegaal als we met ons pintje buiten zitten, we vragen ons dan af of we het niet in een brown bag moeten verstoppen. Maar eigenlijk zitten we in onze tuin, dus dat is privé-terrein, logischerwijs. (Amerikaanse logica is wel niet altijd logisch, dus wie weet overtreden we de wet.... sssspannend)

Zo een dagje natuur, doet je trouwens volledig de drukte van New York vergeten.
Ik voel me wel in mijn nopjes en heb even geen behoefte aan steden en drukte, gelukkig zittenw e nog enkele dagen in Maine, New Hampshire en Vermont: drie groene staten!
Adirondacks, een grooooot (kijk maar eens op een kaart van Noord-VS) 'park' staat ook nog op ons programma, dus even nog rust genoeg.

Tom heeft vandaag trouwens de perfecte imitatie van de Maine Lobster gegeven: zijn armen zijn roodverbrand, hoewel hij hem het meest ingesmeerd heeft. Vreemde zon toch hier ;-).

Dag 9: Upnorth we go

Om 10 am vertrekken up north. We rijden langs de route 1, langs de kust dus naar het noorden. Via de Interstate zouden we vele mijlen meer doen, en hoewel de Route 1 een redelijk ‘trage’ baan is leidt ze ons wel door rustieke dorpjes en langs (privé) stranden.
Op één van die stranden (waar geen bordje private stond) kunnen we op het gemak picknicken (bagels, cream cheese, donuts en... echt brood uit de supermarkt). Ellsworth blijkt toch niet zo ver rijden te zijn: om drie uur checkten we in in ons motel.
Niet veel tijd om uit te rusten als we nog iets willen doen: op naar Bar Harbor, het stadje naast Acadia NP, voor een echte lobster and seal boat trip.

Guide Caitlin en Captain Jeff brengen ons naar open zee om manden op te vissen die aan boeien hangen en waar allerhande zeegespuis in zit: kreeften, krabben, fairy shrimps (ieniemienie beestjes), we voelen aan zeekomkommers (meer zee-courgette qua uitzicht) zeesterren en ander zeegedoe en varen naar rotsen waar zeeleeuwen liggen te baden of hun kop nieuwsgierig uit het water staken. Onze gidse is wel zeer enthousiast aan het vertellen, alsof ze een zee paddestoel gegeten had. Het zal er wel aan liggen dat ze oceanologie studeert. Bar Harbor zelf is een typisch toeristisch havenstadje, om niet afgezet te worden, gaan we buiten de stad iets zoeken om te eten. Odnerweg naar het motel dus. De keet waar we gestopt zijn, serveerde niet zo’n denderend eten (toch nete de steaks van de boys, ik was tevreden met mijn lobster rolle nDimi met zijn crab cakes)

Back to the motel voor een fris pintje (Stella en Samuel Adams) een slecht wijntje (Chileens) en een spelletje Jungle Speed. Jungle Speed is tof! Ik was de enige die het nog nooit gespeeld had (ben dan ook nooit gewonnen, maar heb me wel gesmeten). Voor wie geïnteresseeerd is, ik ben altijd voorstander om het te spelen!

Morgen een dagje puur natuur! Hiking in Acadia. Ik hoop dat het niet te toeristisch zal zijn, want het lijkt een klein NP te zijn (in vergelijking met de afgelegen streken waar ik al gezeten heb)

We shall see.
Nu is het sweet dreams, sleep tight, don’t let the bed bugs bite!

Dag 8: The Wicked Witches of the East

Dag 8:
Ik ben een beetje achter met mijn ‘dagverslagen’. Momenteel zijn we al beland in Elsworth aan de invalsweg naar Acadia Park.
Dus ik zal diep moeten nadenken om nog even de afgelopen twee dagen te beschrijven.
Daarbij komt dat we hier in het Isleview Motel and Cottages wel WiFi hebben, maar enkel outside on the porch: open air WiFi! Niet op de kamer.
No prob, dan typen we gewoon vanuit bed en posten het morgen wel op de blog.

Dag Acht dus. We besloten uit te slapen na ons bezoek aan Boston. Tegen 11.30 am afspraak beneden op het grasveldje voor ons motel voor een take away dunkin’ donuts breakfast, en dan op weg naar Salem.
Salem, voor sommigen het schouwtoneel van Days of Our Lives voor anderen: witchy city number one in the States. Dimi, Jan en Dirk vertrekken al meteen naar naar Doctor Frankenstein’s Lab, wat niet meer blijkt te zijn dan een ordinair spookkot, of misschien toch niet zo ordinair want er zijn real life actor’s die ingehuurd worden om de bezoekers te doen verschieten.

De rest besluit een beetje geschiedenis op te snuiven en brengt een bezoekje aan het Witch History Museum. Een toeristische trekpleister waar we de geschiedenis van Salem leren kennen aan de hand van wassenbeeldenscenes en een gids. (very kitsch, yes indeed)
In 1692 begon de witch hunt in Salem, naar aanleiding van enkele slaven uit Barbados die Voodoo beoefenden en enkele tienermeiden. Gevolg was dat er 100den mensen ondervraagd en berecht werden, velen opgesloten en sommigen zelfs opgehangen. (Weetje: In Salem, Mass zijn er geen heksen verbrand geweest, dat was iets wat de katholieken in Europa deden en de Puriteinse Amerikanen wilden niets doen dat de katholieken deden)

Na Salem trekken we op weg naar Maine, via New Hampshire. In Portland hebben we die ochtend ons volgende motel 6 geboekt.
Rond zessen belanden we daar en gaan bijna onmiddellijk op pad naar de outlet stores van Freeport. Dat is ook leuk aan Amerika: overal kom je wel ergens outlet stores tegen, waar kleren, schoenen, boeken,.. te vinden zijn aan goedkoper tarief.
Shopping heaven again dus!
Nu het shoppen viel wel mee, ik heb mooie schoenen gezien, die ik wijselijk, maar met moeite laten staan heb.
Ik heb me wel een andere Vonnegut aangeschaft, want na Slaughterhouse ben ik benieuwd om meer van zijn werk te lezen.
Een exemplaar Slaughterhouse stond er ook, maar werd voor mijn neus weggegrist door...Anke, the b*!?h (grapje Anke)

Dinner vinden bleek niet zo gemakkelijk, blijkbaar sluit alles vroeg in Freeport. We vinden aan het haventje uiteindelijk een lobster shack die net nog open was en bestellen snel: onze eerste Maine Lobster! Weliswaar op isimo bordjes en in een hurry.
De kreeft smaakte goed

Terug op de motelkamer tijd voor een (warm) pintje, een wasje in de laundrette downstairs en een beetje boekhouding door boekhouder Tom.

We spreken af om de volgende dag opm 9.30 am paraat te staan om te vertrekken: de volgende stap is namelijk Acadia NP en een eindje rijden.

Some random thoughts

Gisteren geen tijd gehad om Harvard te bezoeken, nog een Ivy League University.

Nu ja, universiteiten en colleges genoeg hier. Echt ongelooflijk maar om de andere stap komen we er wel één tegen. Zelfs in Newport, wat nu toch niet zo groot is, hebben ze de Salve Regina University.
Je zou gaan verwachten dat de Amerikanen over het algemeen knappe koppen zijn. Jammer genoeg is het meer het tegenovergestelde.
In New York op de metro hing een reclame voor een universiteit waar je kon inschrijven zonder diploma, dat verklaart misschien beetje waarom ze niet slimmer zijn.
Wat een vreemd land toch.

Trouwens: Happy Birthday Amaryllis!

Dag 7: Beantown, USA

Vandaag staat Boston op het programma!
The boys rijden eerst naar de Dunkin’ Donuts om een gezond Amerikaans ontbijt: bagels en cream cheese, njammie.
We zijn van plan naar Salem te rijden en daar de trein naar downtown Boston te nemen. We verdwalen echter een beetje en belanden in Middleton, Mass. Waar we de weg vragen naar Salem. Blijkbaar zijn er hier enkele Salems in de buurt (maar geen waar we de days of our lives zouden beleven), want de lady spreekt constant van Salem, Mass.
We besluiten dan maar recht naar Boston te rijden en ons aan een metrostation te parkeren om zo de stad in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan-, parkeerplaats gevonden aan the North Station en twee haltes verder staan we aan het stadspark (Boston Common).

Aah, Boston, stad van Ally McBeal, The Practice, Boston Public, Boston Legal (overduidelijk dus dat David E. Kelley een echte Bostonian is) en... Cheers natuurlijk, where everybody knows your name. Dat wordt de eerste stop: het café (exterior) van Bostons bekendste pub gaan opzoeken. Het blijkt niet ver te zijn. We keren terug langs State Hill, langs het Capitool van Boston, zijn gouden koepel wordt prachtig weergegeven in het laatste shot van The Departed. Andere films die te linken zijn aan Boston, zijn, jawel Legally Blonde (I did not know), Mystic River en Good Will Hunting.

Maar genoeg populaire cultuur!
Boston is de bakermat van de VS, op naar het verleden dus.
We gaan de Freedom Trail volgen. Een wandeling doorheen de stad die ons naar 16 verschillende historische plaatsen zal brengen.
De Freedom Trail kan ook getiteld worden: hoe ontdek ik een stad zonder mijn hoofd te gebruiken, het pad bestaat namelijk uit een rode lijn op de grond (geschilderd of met stenen aangeduid) die we moeten volgen. Alhoewel er hier en daar tweesprongen zijn die ons soms in de war brengen.

De belangrijkste sites op de tour zijn Old South Meeting House, waar de vaderen van de revolutie hun leuze ‘No Taxation Without Representation’ lieten horen en een menigte verzamelde om naar de haven te trekken voor hun Tea Party, de First Public School in the US, Paul Revere’s huis en de North Church waar hij de lantaarns liet branden om te laten weten van waar de Engelsen optrokken om hen te bestrijden (One if by land, two if by sea – dat dan de Charles River betekende).

Boston ademt geschiedenis uit, al is het dan geen verre geschiedenis voor ons, mensen uit de Oude Wereld.

De stad is ook meer Europees dan gelijk welke stad ik al bezocht heb hier. Kleine straatjes kronkelen de heuvel op, oude tavernes en pubs staan naast modernere winkels en flatgebouwen (geen skyscrapers zoals in NY) We vinden het allemaal vree gezellig.

Op de Quincy Market eten Tom en Elke een pretzel, typisch Amerikaans.
Je kan moeilijk door de Market lopen zonder honger of zin te krijgen, de het ene eettentje na het andere probeert ons te verleiden met geuren en kleuren en smaken. Werkelijk alles is hier te krijgen vna oesters pver chicken teryaki tot Irish food en ijsjes in alle kleuren.
Tom rond zijn lunch af met een Boston Barker Deluxe: een hotdog met chili, cheese and onion. I'm gonna walk on the wild side en proef er eens van.
Disgusting is het woord. Bonen in de chilisaus (Boston is niet voor niets de bonenstad), gesmolten american cheese er boven op en als je erin bijt: no taste, enkel een vettig gevoel.

Na de populaire, historische en gastronomische cultuur tijd voor de consumptie-cultuur: shopping!
We spreken af om 7.15 pm in het park zodat ieder zijn ding kan doen. Dimi en Dirk trekken naar de Esplanade om nog wat in het groen te zitten, terwijl de rest de winkels op zoekt. Voor mij betekent dat: Borders! Eén van mijn favo winkels: boeke, tijdschriften, cd’s en dvd’s! Ik kan me er best een uur in bezig houden en met toch niet teveel naar buiten gaan, wat Amerikaanse filmtijdschriften en een boekje over Katharine Hepburn.
Enkele uren ervoor heb ik trouwens in Macy’s de perfecte schoenen gevonden voor op Veerle en Filip hun trouw binnen twee weken!
Mama, je moet de foto maar eens onder mijn kleedje leggen om te kijken af ze er echt zo goed bij passen als in mijn hoofd ;-)

Wanneer we elkaar weer ontmoeten en the gang volledig is, trekken we naar de North End (het Little Italy van Boston) om een hapje te eten.
Het Italiaans restaurant waar we binnenstappen is een voltreffer: vriendelijke bediening, stoffen servietten en tafelkleed en lekker eten.
We stoppen wat verder in de straat nog voor cannoli take away, een typisch Amerikaans-Italiaans dessert.

Om de avond af te sluiten gaan we naar de film: The Bourne Ultimatum speelt hier al! Dirk, Anke en Tom moeten de film niet zien, dus zij gaan op het gemak eentje gaan drinken, terwijl wij dus naar Loew’s Theatres trekken. Tijd voor wat bedrijfsspionage!
Amerikaanse cinema’s zijn toch wat ouderwetser dan de moderne, high tech multiplexen bij ons. Maar de Hollywood sfeer hangt er wel.
Àlleen de snacks trekken op niet veel: gezouten popcorn met gesmolten boter, bah, en als top of the bill een blueberry frozen fanta: oftewel blauwe chemicaliën in een beker, disgusting.
De film is wel goed, 1 en 2 waren natuurlijk nog iets beter, as usual, Jason Bourne finally finds his identity, en meer zal ik er niet over zeggen.
Na de film, het is ondertussen al half één gaan we op weg naar de auto, aangezien de T niet meer rijdt, te voet. Zo ver staat hij niet, Boston lijkt echt niet zo groot te zijn.
In het park liggen wat zwervers te slapen en hier en daar zien we een blauw politielicht maar onveilig lijkt het niet echt. We zijn met zeven en als ze ons geld willen krijgen ze het.

Twintig minuutjes rijden en we zijn in onze vertrouwde Motel 6. Check out time is noon, dus dat wordt eindelijk eens beetje uitslapen.

Morgen staat Salem, het heksenverbrandingsstadje op het programma. Daar speelt Nathaniel Hawthorne’s The Scarlet Letter zich af en zijn er dus werkelijk vrouwen verbrand. Ze schijnen het na te spelen voor de toeristen, ik ben benieuwd.
Vanaf morgen trekken we ook noord, op naar de natuur. De volgende grootstad die we zullen zien is Philadelphia volgende week.
De natuur zal ons wel goed doen denk ik, iedereen wil wel wat rust.

Weetjes

Meer foto's te bekijken via Dimi's blog (voyagevoyageusa2.blogspot.com)

De blog leest zich trouwens van onder naar boven (chronologisch), zoals de meeste wel al zullen doorhebben.

Virus of the mind the sequel

Mijn intentie om Amerikaanse literatuur te lezen is al goed begonnen.

Vandaag heb ik Slaughterhouse 5 gelezen van Kurt Vonnegut en ik was onder de indruk.
Anke heeft het boek mee en ik was er uit nieuwsgierigheid in begonnen.
Ik kon het bijna niet aan de kant leggen.
Ik raad het boek ten stelligste aan. Zelfs aan zij die niet graag lezen (het is amper 154 blz lang)

De sprongen in de tijd, de anekdotes over het bombardement van Dresden of de sci-fi stukken over de alien abduction maken het verhaal interessant en boeiend.

Ondertussen begin ik de malls beetje beu te worden. Op één of andere manier passen ze hier niet zo, of toch niet in zo'n grote mate als we ze tegenkomen.
Om de 10 minuten komen we wel een nieuwe dunkin' donuts (je zou gaan denken dat Amerika echt runt op dunkin's), K-Mart, Wendy's , Staples en Sears tegen.
Back in the west was het normaler om na miles te rijden een shoppingmall tegen te komen. Hier kom je er 10 in een dozijn tegen.
Ik kan er in komen dat Filip meer zijn hart verloren heeft aan de Westkust en de Midwest (I don't judge want tot nu toe is de Oostkunst me nog niet tegengevallen enzoals ik gister zei: ik ga niet vergelijken), alles ligt hier inderdaad dichter op elkaar en daardoor lijkt alles drukker.

Na een portie literatuur kan ik weer even genieten van de series, hoewel de reclame ook op mijn systeem begint te werken (oei oei ben ik Amerika beu ;-), no way), ik moet dan teveel moeite doen om wakker te blijven tot het volgende blok. Wat dus meestal eindigt in het verstand dat zegt: Rosie, sweet dreams.

But I'm really having a ball, ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe vermoeid en geïrrriteerd ik was voor de reis wegens drukke werkdagen en auto-troubles. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat het dagelijkse leven hierna weer begint.
In mijn hoofd ben ik al plannen aan het maken om als ik terug ben boeken te lezen, films te bekijken, te monteren, foto's te selecteren, verslagen uit te breiden, volgende reizen te plannen,... Ik mijn hoofd zal ik zeeën van tijd hebben, laten we die gedachte nog even behouden.
Het is zalig om hier te zijn en even in een soort niemandsland te leven.

Dag 6: Kaap Kabeljauw

Dirk fluit onder de douche!
Grappig om mee wakker te worden.

Aangezien we gisteravond nog snel snel in K-mart ontbijt gekocht hebben (Fruit Cheerios, Special K, melk en fruitsap) kunnen we ontbijten in onze binnentuin. Het weer is beetje frisjes, maar dat houdt ons niet tegen voor een open air breakfast.

Daarna op weg naar Cape Cod. We stoppen algauw aan een eerste beach om even over de oceaan te staren, volgende stop is Wellfleet waar we in een beach-shack onze lunch nemen:
Seafood voor iedereen: fish and chips, fish tortillas, fried clams en fried oysters. Ik hou mijn traditie in ere om op reis toch minstens 1x oesters te eten. Typisch Amerikaans dan nog: gepaneerd en gefrituurd, het is eens iets anders. Om het eten wat te laten zakken gaan we een strandwandeling maken. De oceaan is sneller dan we denken en sommige broeken worden wel eens natgespat.
Van Wellfleet gaat het naar Provincetown, in het topje van de Cape.
Provincetown is een kunstenaarsstadje en ook beetje Gaytown. Very gay friendly here.
Wat een vreemd land toch Amerika.
We kunnen er bekijken in hoeveel staten Holebi's kunnen trouwen (1), samenlevingscontract kunnen aangaan (4), adoptie van kinderen van de partner (7), adoptie met twee (5), ergens klopt iets niet aan die cijfers? En dan te bedenken dat er 50 staten zijn!
Ach ja hypocrisy alom hier, we zijn het al een beetje gewoon. Of kijken er toch niet meer van op.
Ze hebben wel grappige T-Shirten, zoals eentje waarop staat 'Meet the Fuckers' met de koppen van Bush, Cheney, Rice en Rumsfeld en daaronder: They'll fuck up the country for the next 4 years.

Van Provincetown moeten we nog een eindje rijden, heel de kaap weer af tot voorbij Boston.
We hebben net boven Boston een motel 6 gereserveerd voor de komende twee nachten. Het zal deugd doen even ter plaatse te blijven. Het plan is om morgen Boston op het gemak te bezoeken. Best met het openbaar vervoer, want Boston schijnt 'klein' te zijn met veel kronkelwegen, ooit gemaakt voor paard en kar.

Tijdens de autorit valt de dusiternis en dat levert een prachtig beeld op van Boston by night. De stad doemt voor ons op en ik ben er van onder de indruk. Ik kijk echt uit om er rond te lopen en de sfeer op te snuiven, de cultuur, de geschiedenis.
Dat staat dus morgen op het programma.

We checken in in het Motel rond 9.30 pm en horend at het volzet zit, lucky us dus dat we gereserveerd hebben. Er is hier zelfs een pool en wireless internet! (Vandaar dat ik weer even kan posten)

Als laatste daad van vandaag staat dinner op programma. Niemand heeft zin in fastfood (hoe zou dat komen?) en gelukkig vinden we een restaurantje dat Italian Cuisine voorschotelt. Een pasta gaat er altijd in en de ingrediënten zijn wonderbaarlijk vers. Dat alles doorspoelt met twee pitchers Sam Adams, local amber beer, en de dag zit er op.

De kamerverdeling ziet er weer anders uit, grappig dat we elke avond in ander gezelschap slapen. Vandaag is het boys and girls night. The girlies samen in een kamer en the boys in de hunne. De enige douchegel die we hier liggen hebben is wel Axe, dus de mannelijke geur is wel even aanwezig. Maar we blinken ten minste weer en hebben geen zandvoeten meer.

Dag 5: Cruisin’ with my favourite gang

Bye bye Connecticut, Hello Rhode Island
De derde staat deze reis. Dat doet me eraan denken dat ik nog magneetjes moet komen ‘for on the fridge’, mijn doorreisde staten zullen zeker verdubbeld zijn deze reis. New England alleen beslaat al zes staten. De bakermat van de Verenigde Staten.

Onze tocht begint met een ontbijtstop bij dunkin’ donuts, meer details in Dimi’s blog.
Na onze cup of joe (weak joe that is) op naar Mystic, ook wel bekend van de film Mystic Pizza met een jonge Julia Roberts) Eigenlijk is het wel grappig dat we ongeveer om de stappen hier kunnen zeggen: dat is van die film of die serie of .... alles is hier terug te brengen op wat wij op TV zagen. Het is ‘net als in de films’, maar hier is het ‘echt’.
Mystic is een toeristenval, toch voor ons van de oude wereld. Het Museum of America and the sea is waarschijnlijk zeer leerrijk voor de high school kids maar wij hebben er geen boodschap aan en zeker geen geld voor over.
Op naar Newport dan, gelegen op een eiland
Onder Providence in d eLong Island Sound.
Newport is the place to be for the rich, of dat was het toch. Nu is het een toeristische trekpleister.
Elke, Tom en ik besluiten de lokale heritage te steunen en bezoeken The breakers ofte the Vanderbilts Mansion. Het buitenverblijf van Mr. Cornelius en Mrs. Vanderbilt. Cornelius Vanderbilt III was een rijke railroadmagnaat die in New York woonde (eind 19de – begin 20ste eeuw) in een huis met 165 kamers op Fifth Avenue aan Central Park. Zijn huis hier is wat meer bescheiden: 70 kamers, velen met prachtig uitzicht op de Oceaan.
Het interieur is...kitsch. Renaissance geïnspireerd, grote hal met balkon rond, een loggia om van de zon te genieten, slaapkamers alom, baden waarin water uit de Oceaan gepompt werd, een billiartkamer, grote keuken,... Vele meubels en decoraties komen uit Europa, voornamelijk Parijs. Het leven van de rijken toen zag er namelijk zo uit: ’s winters in New York waar de man de zaken behartigde, in de lente enkele weken naar Parijs voor de seasonal shopping en dan in de zomer een aantal maanden naar het buitenverblijf. Bedienden en zilverwerk verhuisden telkens mee.
Het doet me denken aan de boeken van Edith Wharton (the House of Mirth bijvoorbeeld).
Ik bedenk ook dat er toentertijd inderdaad veel gelijkenissen waren tussen de ‘New Englanders’ en de Britten: indertijd had de jetset ook huizen in London en buitenverblijven in de country of omgekeerd, een beetje Sense and Sensibility achtig. We zitten hier trouwens in de streek waar veel Amerikaanse schrijvers opgroeiden of verbleven: Nathaniel Hawthorne, Edith Wharton, Harriet Beecher Stowe, de schrijver van Tom Sawyer (zijn naam ontsnapt me even),... Tijd om nog eens een klassieker te lezen wanneer ik terug ben. American Literature ten top dus.

The Breakers bevalt me wel, ik verdwaal even in gedachten en zie me er al ‘buitenverblijven’, terug naar het nu zien we ons daar al een hippe party geven!

Tijd om wat verder te rijden, van het eiland af en richting Cape Cod, over het algemeen is de route duidelijk te volgen, maar we moeten toch enkele U-turns maken en zien sommige parkings van meerdere kanten.

De weg is hier neit geplaveid met motels zoals in het Westen, maar dat wisten we wel.
Bij de eerste stop (de Comfort Inn) horen we dat het ons 130 dollar per twee personen zou kosten, verder zoeken is de leuze.

We gaan van de Interstate af en volgen de provinciale weg langs malls, fastfoodrestaurants, chiropracters, pet hospitals, wall marts, k-marts, .... tot in Fairhaven. De Huttingston Motel lijkt ons wel iets. Het is eens geen chainmotel en heeft een parkje met tafel in het midden. De prijs valt ook best mee. Drie kamers (one kingsize, one king and queensize and one with two full sizes). Time to check in and go out to dinner.
Dinner wordt fastfood aangezien we hier in het shoppingmall district zitten.
Wendy’s wordt het, the restaurant with old-fashioned hamburgers. Old Fashioned they are. Omdat er niets vegetarisch is stoppen we even verder nog eens bij Burger King zodat Elke ook kan eten. The boys eten nog een big whopper als dessert, ik hou het bij een slap bakkie koffie.

Na het eten zetten we ons gezellig in de ‘tuin’ om de volgende dag te bespreken en de financiën eens te bekijken.

De gesprekken gaan alle kant op en vaak valt de zin: dit is toch een vreemd land.
We hebben bijvoorbeeld zin in een pintje en Dimi en Dirk rijden naar de 7/11, waar ze te horen krijgen dat we hier in Massachussetts zijn (onze vierde staat!) en dat drank enkel in de licquor stores te verkrijgen is, die is natuurlijk al lang gesloten. Waarschijnlijk zouden we in de Wall Mart wel nog aan één of ander geweer geraakt zijn om hardhandig aan pintjes te geraken. We testen het niet uit.

Morgen staat Cape Cod op het programma en dan doorrijden naar Noord Boston.

De oostkust is inderdaad anders dan de westkust, ik maak nog geen vergelijkingen, dat is voor thuis. Wat ik wel beetje ‘schizofreen’ vind, is om door New England te rijden, langs de koloniale huizen, lezend over de geschiedenis en cultuur en dan op te kijken en grote malls te zien.
Natuurlijk zullen we nog gezellige vissersdorpjes tegen komen en woeste kusten en misschien zelfs wat verlaten wegen, wie weet in het ruwe Maine. Maar de Amerikaanse consumptiemaatschappij is overal aanwezig.

Ik spring beetje van de hak op de tak, maar het is soms moeilijk om ’s avonds alle gedachten van de dag neer te pennen.

Ondertussen dus al twee motels zonder internet, the horror ;-), dus nog niets nieuws kunnen posten. No worries, alles wordt bijgehouden. Wat wel altijd aanwezig is de televisie. Hiernaast me liggen Jan en Dirk uitgebreid te lachen met re-runs van Frasier en ... the Golden Girls, blijven de Amerikanen beetje steken in history?

Ik ga even wat zappen en dan tijd om de oogjes te sluiten.
Rest is voor morgen, wanneer we op weg gaan naar nieuwe avonturen!

Virus of the mind

Ik blijf me verbazen over de vriendelijkheid van de Amerikanen, overal krijg je een goeiedag en een ‘where are you guys from?’, daarnaast blijven ze oppervlakkig.

New York is really busy. Het valt ons nog meer op, nu we buiten de city zijn. Alles lijkt hier zooo rustig, maar eigenlijk is er hier ook beetje drukte, alleen is het niets in vergelijking met NY.

Ondertussen ben ik weer helemaal mee met de laatste roddels en weetjes uit celebrity-land, met dank aan de US Weekly, een trashy gossip magazine dat in de winkel om me aan het roepen was.
Voor de mensen die stiekem of minder stiekem van al die roddels houden (you know I’m talking to you☺`):
What I’ve learned today:
Katharine Heigl is opgegroeid bij de Mormonen (hier ‘verschoot’ ik zelfs even van aangezien ik twee jaren geleden een vleugje LatterDay Saints volgelingen gezien heb en ze me zeer sekte-achtig aandeden)
Brangelina are very much in love ondanks roddels die anders beweren,
Kevin vecht het hoederecht aan met Britney, ze zou geen goede moeder zijn voor hun twee zoontjes (really?)
Reese Witherspoon en Jake Gyllenhaal are together again. Zeer tegen de zin van ex-hubbie (not my words) Ryan Phillippe
Diane Kruger and Joshua Jackson are an item.
Sophia Bush was seen partying at the Victoria’s Secrtet Garden Party in NY.

En ik zou verder en verder kunnen gaan, maar ik bespaar jullie de trashy details van sommige boekskes.

Cut the crap, op naar meer interessantere bijdragen.
Reisgidsen blijken ook zeer nuttig te zijn, vooral als ze dateren van tien jaar geleden.
Echt grappig, we hebben een boekje mee over New England uit 1998. Daarin wordt echt nog geschreven hoe anders de streek is dan de rest van de VS: “geen grote reclameborden, geen motels maar rustieke inns en cottages, geen luidruchtige Amerikanen maar bescheiden puriteinen,....”
Nu, we zijn nog maar aan de grens met het echte New England en ik heb al veeeel reclamepanelen gezien, veeeel fastfood restaurants, en enkele motels.
Daarnaast zijn de huizen hier inderdaad mooi, koloniale stijl, en is er veel groen en veel water (inhammetjes van de oceaan, want zeg nooit zee tegen de oceaan)

Ik ben benieuwd naar morgen en de dagen erna. Volgens de gidsen moet het hier prachtig zijn, wilde kusten, kleine dorpjes met witte huizen.... I can’t hardly wait.
But first some more zapping and a nap...

Met zevenen reizen is ook een ervaring op zich. Zeker omdat ik nog nooit met zo’n aantal gereisd heb en omdat mijn vorige twee keren hier met twee was.
Er moet meer overlegd worden, compromissen gesloten, gewacht op elkaar,...
Tot nu toe verloopt de communicatie goed. Het is best dat iedereen elkaar wensen respecteert en luistert. Over het algemeen ‘verliezen’ we dus ook meer tijd met wachten, afspreken, overleggen. But I hardly call it a waste of time. Het geeft me de tijd om af en toe wat neer te pennen of gewoon rond me te kijken en te genieten of met verwondering te bedenken: hier ben ik weer, helemaal klaar om een nieuw stukje Main Street, USA te verkennen.

Dag 4: Leaving New York’s never easy

Discover R.E.M.!

Vandaag verlaten we de Big Apple.
Dat betekent nog een laatste breakfast in de Metro Diner, wachten op elkaar, uitchecken en afscheid nemen van Vijay, die terug gaat naar Philly, waar we hem binnen een dag of 10 weer zullen zien.
Hij probeert ons nog te overhalen om even mee te gaan naar een Beer Garden in Astoria (under Queens) maar om 14u moeten we op La Guardia onze Dodge Grand Caravan afhalen.

Op 106th street is er gelukkig een rechtstreekse bus, de M-60, die ons voor de luttele som van 2 dollar afzet... juist aan de ingang van dollar rent, ons verhuurbedrijf!
De busrit was nog een ervaring bij, want ze voerde ons doorheen Harlem en zo zagen we ook even een andere kant van New York. Mind you het was nog niet de onveilige kant van Harlem, maar de verschillen met Manhattan waren zeker aanwezig.

Bij dollar rent is het een hectische dag (don’t we know that feeling). Ze hebben een tekort aan mini-vans dus we zullen een uur tot anderhalf uur moeten wachten.
Geen probleem, we’re on holiday. Om 2.30 pm, inderdaad een uur na aankomst, krijgen we onze mini-van! Wonder boven wonder geraakt al de bagage erin en kunnen we nog comfortabel zitten.
Die Amerikaanse wagens zijn big-bigger-biggest. (isn’t everything here)
(Enkel op de achterbank zal het bij lange ritten misschien iets te cosy worden, want daar zitten we wat op één, maar hey we don’t mind)
De Dodge is met allerlei snufjes uitgerust: cruise control, cd-speler en zelfs dvd-speler voor de passagiers op de achterbank. Dat moeten we eens uittesten. Hoewel de enige DVD die we bijhebben de laatste nieuwe van David Lynch, is waarschijnlijk niet geschikt als luchtig vakantie vertier.

Van La Guardia vertrekken we, met Dimi als chauffeur, naar New Haven, Connecticut.
De rit gaat vlot, hier en daar wat kleine files wegens wegenwerken, daarin verschillen ze hier niet van bij ons. Het valt me op hoe snel ik het Amerikaans wegennet weer onder de knie heb, echt moeilijk is het niet: Interstates go north or south, east or west. Het voelt goed aan weer op Amerikaanse banen te rijden. Like I’ve never been gone☺

Onderweg stoppen we voor een quick lunch in een mall. Ik was alweer vergeten hoe leuk het is om je eigen slaatje samen te stellen: lekkere groentjes, vers fruit,... en dat allemaal overgoten met een dressing naar keuze: blue cheese, honey mustard, caesar cause, thousand island,.... Heerlijk.
Tom verwent de jarigen: Dirk, Dimi en Anke, met een echte chocolate cake with blue and white icing!

We rijden New Haven voorbij en slaan af in East Haven op zoek naar lodging for the night (6pm).
Bij het tweede motel dat we tegen komen hebben we prijs: Motel 6, Branford, 2 kamers voor 135 dollar, ’t is een batje.
Eén of andere Amerikaanse toerist in eigen land laat ons zelf hardop lachen door te denken dat Anke de dochter is van Elke en Dirk. Hmm, voor wie het een compliment is dat is de grootste vraag.

Na ons even opgefrist te hebben, besluiten we naar Yale University te gaan, ongeveer het enigste worth seeing in de buurt.
Voor Elke en ik een must-see, we willen in de voetsporen van Rory treden!
Yale is mooi, waarlijk iedereen zou er wel willen studeren. Een grote campus , veel ‘oude’ dorms, verschillende colleges, groene parkjes, ... We houden even halt om ons uit te leven (zie filmpjes later).

Van Yale gaat het met wat toertjes via de I-91 naar downtown New Haven op zoek naar avondeten. We moeten goed zoeken want de eerste keer rijden we rond downtown, de tweede keer zijn we erdoor voor we het beseffen.
Okay op naar East Haven dan, waar al evenmin veel te vinden is. (Als we de Mc Do’s, Burger Kings en Dunkin’ Donuts niet mee rekenen. Vettig eten genoeg gehad vandaag)
In Branford waar we slapen vinden we een Thai. Na het eten verkennen we nog even de Main Street en het lokale pleintje (almost but not yet Stars Hollow, we miss a gazebo).

Nu zit ik hier zalig op mijn queensize bed met op de achtergrond... ofcourse the 57 channels and nothing on! Ik kan weer helemaal opgaan in de Amerikaanse TV-stations, re-runs van CSI, Will and Grace, The Weather Channel, Democratic Presidential debates, talkshows... en dat alles doorspekt met om de 7-8 minuten: reclame: I like it!

Dag 3: Whatever your destination, I hope happiness is the way

Dag drie Big Apple.
Na ons dagelijks ontbijt in de Metro Diner, met nog slappere koffie dan gisteren, nemen we de subway richting Empire State Building.
Missie: van boven op de top geraken.
Status: Failed
Er staat een veeeel te lange rij toeristen te wachten (blokje om en zo) en we besluiten gewoon Fifth Avenue af t e wandelen en misschien 's avonds terug te keren in de hoop dat de rij geïnteresseerden geminderd zal zijn.
Omdat Fifith Avenue een drukke straat is en de interesses verschillen, spreken we om één uur af aan de hoek met Central Park.

Wij wandelen de straat af en vergissen ons eerst in het Rockefeller Center, we lopen een verkeerd gebouw binnen, maar stuiten wel op de officiële HBO shop (ofte gadget Heaven voor Elke and me).

Aangekomen bij het echte Rockefeller Center, besluiten we daar op te gaan. Het is niet zo hoog als de Empire, State Buildging, maar het zicht is er even goed en de wachttijd miniem.

So we didn't stand on top of the Empire, instead we stood on top of the Rock.

Het uitzicht is prachtig, de foto's zijn er om het te bewijzen.

Na genoten te hebben van het uitzicht is het tijd om weer een uur af te spreken.

Elke en ik (Roos) willen ons namelijk smijten in shopping on Fifth, maar de rest is daar niet echt voor te vinden.
Afspraak om 6u op Times Square dus.
Dat geeft ons drie uur de tijd om ons tussen de rich and famous te wanen. We nemen zelf een lunch in de Trump Tower!
Naast ongelooflijk veel klerenwinkels (alle bekenden zijn aanwezig) is er ook de Apple Store on Fifith.
Hebben wij daar onze ogen uitgekeken! On der de grond kan je alle nieuwste snufjes uitproberen. Lang Leve de I-Phone!

Op Times Square vinden we elkaar terug in de M&M's Store. (Really, wie komt er nu op het idee om een M&M's winkel te openen, badhanddoeken, tassen, T-Shirts met M&M's op, niet echt ons idee van fashionable)
Jan was gaan kijken voor tickets om 's avonds naar een Musical te gaan, we wildenw el eens de revelatie van Broadway zien 'Wicked'. Jammer genoeg haddenz e daar net geent ickets meer voor en om een onbekende musical te zien kostte het iets teveel geld. Nu ja niet getreurd, een reden te meer om terug te komen!

Onze wegen splitsten opnieuw, Anke en Dirk wilden naar het Guggenheim, Jan, Dimi en Vijay naar the Forbidden Planet (een eindeloze comic store) en Tom, Elke en Roos besloten naar the Meatpacking District te gaan.
Well dat was een goede keus: de wijk is echt eenv erademening na het drukkere down en midtown. We bevonden ons op de grens tussen Meatpacking District en Greenwich Village. Het darmbordpatroon aan straten had plaats gemaakt voor een wirwar, er verschenen weer bomen aan de straatkant en de atmosfeer ademende 'hmm, hier zou ik kunnen wonen' uit.
The Meatpacking District dankt zijn naam aan de vele slachthuizend ie er vroeger stonden, ze staan er nog steeds, maar zijn niet meer in gebruik, de meeste toch niet. De muur is aan een opwaardering bezig en dat levert taferelen op als volgt: een grote straat met op de hjoek een benzinestation, aan de ene kant grote gebouwen waarin men nog meat packt en aan de andere kant de winkeles van Stella McCartney en Alexander McQueen. Binnen enkele jaren is dit zeker nog meer the place to be!

Om 8.30 am ontmoetten we elkaar terug op Union Square.
Merz en Joe -, die speciaal van Philly gekomen zijn om zaterdagavond in NY te spenderen, vervoegen ons. We gaan Sushi gaan eten, voor sommigen onder ons een 'regelmaat' voor anderen een eerste kennismaking.
Daarna gaat het richting East Village op zoek naar een bar. We belandden in Jimmy's (43nd E 7 str), een bar in the basement waar ze waarlijk een heuse Belgische bierkaart hebben! (Duvel, Corsendonk, 'Slaapmutke', Lindemans Framboise voor 14 dollar,...)
Natuurlijk laten we die duren Belgische bieren naast ons liggen en proeven American Ale. Bier zonder kraag, het ziet er toch niet uit, maar smaakt beter dan gedacht.

Dag 2: The first morning in New York

De rest dat zijn de 'first time new yorker-ers'.
Onze ontdekkingstocht door Manhattan startte met een metrotrip naar de South Ferry, oftewel 'het toppeke van Manhattan'. In Battery Park wierpen we een blik op Lady Liberty en begonnen een voettocht langs Wall Street naar Grond Nul en St Paul's Chapel, een schrijn voor 9-11. Daarna over Brooklyn Bridge, met zicht op de Famous Skyline, naar ...inderdaad Brooklyn, Breukelen voor ons.
Terug in Manhattan bezoeken we Chinatown en Little Italy en gaan we op eveneens op zoek naar verse kleren. We zijn ondertussen in het trendy SoHo beland. Veeeel winkels, veeeel hippe kledij, maar niet geschikt voor the basic stuff dat we zoeken.
Omdat shoppen met 5 veel wachten betekent, spreken we een uur later af op Union Square. Zo kan iedereen naar eigen normen en tijdsduur winkels binnen lopen.
Van Union Square gaat het naar het Guggenheim. Jammer genoeg sluit het museum om 7.45 pm en zijn we er maar om 7pm. Ach ja, dat houden we dan te goed voor morgen.

We hebben met Vijay zijn zus afgesproken, die in Brooklyn woont, om te gaan dineren.
Ze neemt ons mee naar 'Mama's Hot Food', een restaurantje waar je je eten kan samenstellen uit verschillende dishes (fried chicken, salmon, mashed potatoes, baked potatoes, tomatoes, beans, broccoli....). Daarna worden we verondersteld hen te volgen naar een... karaoke bar, voor de meesten onder ons een ware nachtmerrie.
Dimi en Jan hebben er toch wel het beste van zichzelf gegeven, enkel nog wat oefenen op de strofen van Last Christmas, guys!

Na een nachtelijke metrotrip onder Manhattan, kruipen we moe, maar voldaan ons bedje in.

Dag 1(wordt nog aangevuld)

's Avonds hebben we onze eerste diner-food binnengeschrolt, the hunger the hunger.
Nog een stapje zetten erna zit er niet in, veel te moe.
Na nog wat rondgesurft en rondgebeld te hebben voor onze bagage, kruipen we zonder vooruitzichten onder de lakens.